‘Ik heb wat dat betreft de concentratiecurve van een puppy!’
Liet ik mij laatst ontvallen als niet zo serieus antwoord op een uitermate
serieuze vraag. Het ging namelijk om wat ik eigenlijk wilde doen, wat voor werk
ik graag zou willen doen. En hoewel ik vroeger altijd riep dat ik brandweerman,
architect of profzwemmer wilde worden, weet ik daar nu niet echt een specifiek
antwoord op te geven. Ik voel me net een puppy, ik zie een blaadje van de boom
vallen, kijk aandachtig ren er enthousiast op af, snuffel eraan, kauw er een
beetje op maar laat het al gauw weer los want er komt een voetganger voorbij en
ik loop lollig achter die voetganger aan. In plaats van nou mijn aandacht bij
dat blaadje te houden en er alles over te weten te komen vind ik die voetganger
ook uitermate interessant.

Maar toch is het niet helemaal waar. Het is echt niet zo dat
ik als een puppy door het leven huppel. Nou ja, ik heb wel alle reden om te
huppelen en ik sta nog steeds aan het begin van mijn leven, het is niet zo dat
ik mij beperkt voel door mijn beperkte concentratiecurve. Sterker nog, toen ik
vorige week de resultaten van mijn vragenlijst binnenkreeg, heb ik bijna een
week lang hieraan gewerkt. Het hoogtepunt lag zelfs op een 12 uur durende
sessie op donderdag. Ik was tegen een probleem aangelopen maar moest dit
probleem wel oplossen anders zou ik mijn scriptie nooit af hebben gekregen (hij
is bijna klaar). Wat volgde was een concentratietijdsspanne die maar liefst 12
uur heeft aangehouden. Ik heb alleen een half uurtje een pauze genomen om
boodschappen te doen en te eten. Toen ik om half twaalf ’s avonds het probleem
nog steeds niet had opgelost ben ik gaan slapen….nou ja slapen??? Gelukkig
kreeg ik vrijdag vroeg in de ochtend een ingeving en heb ik het weekeind
gebruikt om mijn scriptie af te ronden.

Ik blijk dus toch in staat te zijn mij over een langere
periode te concentreren. Op zich is dat ook niet vreemd want dat heb ik geleerd
tijdens mijn 15 jaar topsport bedrijven. Maar ik verveel mij toch wel vrij
snel. Laat mij niet al te lang 1 en dezelfde handeling uitvoeren want dan gaat
het mis. Dan ga ik fouten maken, baldadig of gewoon heel er ongelukkig worden.
En als je heel erg pech hebt alles door elkaar. Ik vind het leuk om iets nieuws
te leren, vind het leuk dingen te veranderen maar zodra ik hetzelfde trucje
weer moet gaan uithalen dan moet het toch wel een verdomd leuk trucje zijn wil
ik dat langere tijd kunnen volhouden. En nu ik dit zo schrijf kom ik er steeds
meer achter dat mijn perceptie dat ik een persoon ben die de neiging heeft tot
introvert gedrag niet heel erg schijnt te kloppen. Of ik vroeger introvert
gedrag vertoonde…ja nogal ja! Maar tegenwoordig valt dat best wel mee. Ik merk
ook in gesprekken die ik de laatste tijd heb gevoerd dat ik ook helemaal niet
introvert overkom. Mij niet introvert kleedt (Roze overhemden, ietsjes langer
haar, gekke T-shirts)…een persoon die liever niet aandacht krijgt zou zulke
kleren nooit dragen. Ik merk ook dat ik het stiekem toch heel leuk vind als
mensen mij aanspreken. Ik heb weliswaar nog een beetje moeite om iets gevat
terug te zeggen of om een conversatie op gang te houden maar ik geloof
eigenlijk niet dat ik een introvert persoon ben. Hoewel ik alleen zijn niet erg
vind, heb ik ook absoluut geen problemen als er mensen om mij heen zijn. En
wederom een mits en/of maar. Behalve in drukke winkelcentra, supermarkten!