Schrijven wat je ziet. Gewoon zitten en schrijven wat zich
voor je neus afspeelt. En daar zat ik op een bankje ergens in the middle of
nowhere uit te puffen. Ik was daar niet zomaar gekomen. Nadat ik eerst ritueel
mijn racefiets van overbodig stof had ontdaan stapte ik mijn deur uit met
bestemming onbekend en retour naar huis. En toen zag ik haar zitten, op de
dijk, op een bankje helemaal alleen. En ik? Nee, ik ging niet naast haar
zitten, kom op zeg kennen jullie me nou nog niet? Ik ging zitten op een bankje
even verderop en ging schrijven, in gedachten schreef ik alvast dit verhaal.

Eerst geven we haar een naam, dat is wel zo gemakkelijk.
Veel gemakkelijker dan dat ene meisje. En ook wel zo beleeft natuurlijk. Dit
meisje die ongeveer dezelfde leeftijd heeft als ik noemen we Amie. Waarom Amie,
ach gewoon omdat ze eruit zeg als een Amie. En ik de avond ervoor naar Amie van
Damien Rice had zitten luisteren. Maar goed Amie was een doodnormaal meisje,
niet erg opvallend. Ze doet gewoon haar ding, ze woont op kamers, is bijna
klaar met haar studie en heeft veel vriendinnen. Je zou kunnen zeggen dat Amie
haar leven goed op orde heeft. Tot gisteravond!

Zoals altijd op zaterdagavond ging ze op bezoek bij een paar
vriendinnen, een beetje kletsen, tv kijken en wat de avond verder brengt zien
ze dan wel. Maar gisteravond ging het anders dan anders en daardoor zit ze
hier. Ze weet het even niet meer. Ze heeft een vreemd gevoel waar ze maar niet
vanaf komt.

En ik zit daar op mijn eigen bankje en vraag mij af wat er
gebeurd zou kunnen zijn. Het haar vragen durf ik toch niet maar als ik mag
raden is ze geschrokken. Ze heeft iets meegemaakt wat ze niet voormogelijk had
gehouden. Achteraf is het allemaal heel goed te verklaren maar ze wil het toch
niet geloven. Haar hele leven heeft ze geloofd dat vrienden komen en gaan, dat
is niets bijzonders. Maar ze geloofde ook dat beste vriendinnen voor altijd
zijn. Ze heeft er een paar, en daar is ze maar wat trots op en zuinig ook want
niemand heeft veel beste vrienden, zelfs ik niet. Maar ze was geschrokken omdat
ze haar beste vriendinnen was kwijtgeraakt. Niet dat ze ze niet meer zag ofzo
maar ze waren uit elkaar gegroeid. Dat gebeurde niet gisteravond, maar was al
langer aan de gang, en eigenlijk heel begrijpelijk, ze deden andere studies,
woonden in een andere buurt en deden andere dingen, behalve op zaterdagavond.
Die bel is de afgelopen jaren steeds groter geworden en gisteravond is hij
geknapt, niet met een knal want het was niet een ballon of iets dergelijk, het
was gewoon een plop, een nauwelijks hoorbare plop. En Amie zit hier omdat ze
volgensmij gister de enige was die deze plop hoorde. Het was een normale
discussie die ze hadden, gewoon over jongens, films, kleding weet ik het waar
meisjes het over hebben, het was gewoon niet veel bijzonders maar er was gewoon
geen klik meer tussen Amie en haar vriendinnen. Hoe hard ze het ook probeerden
ze konden elkaar niet meer vinden. En Amie is zich toen rot geschrokken, voelde
zich vreemd want ze kon er niet met haar hoofd bij dat dit heeft kunnen
gebeuren. De discussie is ook vreemd geëindigd, een van haar vriendinnen nam
een niet eerder vertoonde agressieve houding aan en leek zich tot Amie te
richten wat Amie in een defensieve houding bracht verbouwereerd als ze was. Er
is verder niets gebeurd, de discussie is zakelijk geëindigd maar er is niet
geschreeuwd, het was gewoon een vreemde situatie. Ze voelt zich nu even heel
erg alleen, dat is ook heel begrijpelijk want datgene waarvan ze dacht dat niet
kon veranderen is toch gebeurd. Ze wilde even uitwaaien en begrijpen wat er
hier is gebeurd, een nieuw begin maken en daarom zit Amie nu hier.

Hoe ik dit allemaal weet? Ach, ik heb helemaal niet op dat
bankje verderop gezeten, nou ja eventjes dan. Maar ik ben, tegen mijn gewoontes
in, naar haar toegegaan en heb haar gevraagd waarom ze hier zat. En we hebben
gepraat, gelachen en zij zelfs een beetje gehuild. Maar het was geweldig, prachtig
en ze ging met een lach weer terug naar haar kamer, op haar omafiets. En ik racefietste
de andere kant op, naar mijn huis. Ze heet ook helemaal geen Amie maar Maaike,
maar voor mij heet ze Amie en we hadden een fantastische tijd gehad en hebben
afgesproken dit nog een keer te doen. Amie en ik….Ik en Amie!