Bovenstaande titel is een
veel gebruikte levensmotto van mijn oudste zus. Leven en laten leven….. waar
het op neerkomt? Gewoon lekker concentreren op je eigen leven en laat de rest
maar hun eigen leven leiden. Maar soms…..Soms is het verschrikkelijk lastig om
je volledig op jezelf te concentreren en kun je sommige gedachten gewoonweg
niet onderdrukken. Dus geen filosofische overpeinzingen van mijn zijde (althans
niet in het begin, wellicht aan het eind). Gewoon even lekker mijn gal spuwen….gewoon
omdat het moet en o, zo vreselijk lekker is!
Sommige mensen mogen wat
mij betreft gewoon lekker uitsterven! Zo, dat is eruit! Waar voor de overige
diersoorten nog wel steeds survival of the fittest geldt, lijkt deze regel voor
de mensheid niet meer op te gaan. Want wat lopen er een stelletje imbecielen
rond zeg. Ik wil het hebben over een bepaalde soort die wellicht niet zullen
hoeven uit te sterven aangezien ze nog wel (naar mijn inschatting) het vermogen
zullen hebben zich aan te passen. Dus bij dezen nuanceer ik mijn doodswens
direct even aangezien nog steeds iedereen het recht moet hebben te beschikken
over zijn eigen recht om te leven. Maar als ik de natuur een tip mag geven;
parkeer het uitsterven van panda’s, olifanten en tijgers even en concentreer
even op deze soort.
Maar goed over welk soort
mensen heb ik het dan? Nou, over mensen die zowel egoistisch als egocentrisch
zijn. Dit vraagt enige uitleg. Een egoist is kort gezegd iemand die niet bereid
is te delen. Iemand die egocentrisch is is niet in staat zich te verplaatsen in
andermans standpunten of gevoel. Ze kunnen het dus niet maar het kan ze ook
geen reet schelen dat ze het niet kunnen. Mensen met hun blik enkel op zichzelf
gericht. Mensen met zo’n vreselijk dikke plaat voor hun kop dat je af en toe de
neiging ze heel hard, vlak voor hun gezicht te schreeuwen dat ze nu toch echt
niet relaxed zijn (pluche zacht uitgedrukt!). Maarja bij deze mensen kun je
lullen als Brugman maar doordringen doe je toch niet tot ze.
Een voorbeeld…..mijn
huisgenote…dat ze dit leest (als ze al tot hier is gekomen want ze vind de
verhalen op mijn site toch te lang!) zal ze waarschijnlijk nog minder op mij
gesteld zijn maar dat was ze toch al niet en dat gevoel is wederzijds!
Want hoe kun je mij
uitleggen hoe het rekening houden met anderen is als je, je rotzooi overal laat
slingeren en dan niet altijd, maar gewoon altijd. Pennen, gsm’s, boekjes,
sleutels noem het maar op ik heb het als eens in mijn handen gehad en op de bed
gesmeten. Eens wat extra’s doen zoals een dweil over de vloer halen of de
brievenbus legen (tenzij er iets voor jezelf in zit) komt er niet van.
Telefoneren in gezelschap op volume 8 (schaal 10). Laat op de avond ruzie over
de telefoon met vriendje lief op volume 10! Deuren dichtslaan omdat het een
grote moeite is even de deurklink naar beneden te bewegen opdat de deur
gemakkelijker dichtgaat, zit er bij haar niet in. Spullen zachtjes
neerleggen…hahaha wat is dat? Zuchten….een vreselijke gewoonte…te pas en te
onpas wordt er gezucht, gekucht of gekreund. Heerlijk!
Wanneer om 5 uur de
wekker gaat om te trainen hetzelfde verhaal met de deuren, het stemvolume en de
spullen. Best jammer als anderen in huis nog liggen te slapen.
Respect voor andere
mensen, ho maar, iedereen wordt op dezelfde wijze bejegend. Alsof het een slaaf
betreft worden mensen gecommandeerd of uitgefoeterd. Heeft ze je niet nodig
ziet ze je niet staan maar is ze alleen en ben jij over….ach zo lief als een
klein katje. En hoewel ik het weet trap ik er nog elke keer in.
Tot vandaag, want
mevrouw, het prinsesje liefkozend genoemd, lag om half vier in de middag te
slapen en toen ik, na de gehele dag met een koptelefoon muziek te hebben
geluisterd de plug eruit trok kreeg ik de wind van voren. Niet een verhaal van,
goh ik lag nog te slapen zou je volgende keer iets zachter willen zijn om half
4 ’s middags? Nee, ik werd net als d’r vriendje tijdens een van hun talrijke
ruzies uitgekafferd. Want tsja, ik als a-sociale tokkie, hoe haal ik het in
mijn hoofd om om half 4 in
de middag, een tijdstip waarop iedereen ligt te slapen, muziek aan te zetten.
Ow, ik schaam me diep! No f*cking way b*tch.
Maar goed, dit lucht
vreselijk op al weet ik dat ik een groot risico neem want ik heb maar 1
huisgenote en als ze er achter komt dat ik dit heb geschreven…..ach wat zal mij
het verrotten…..leven en laten leven!
Ik dacht eigenlijk nooit
dat ik mij aan spullen zou hechten. In feite doe ik dat ook niet. Ik zeg altijd
gescherend: Zolang ik mijn bed en computer (en dan voornamelijk mijn
muziekcollectie op pc) maar heb dan maakt het mij niet uit waar ik zit. Dat ik
niets weggooi is meer omdat ik te lui ben om iets weg te gooien. Totdat ik echt
niet meer door mijn kamer kan lopen is mijn leefwereld wel ok, zodra me dat
gaat irriteren gaat er ook ineens een hele hoop weg. Maar toch lijk ik mijzelf
te hechten aan bepaalde bezittingen.
Zoals mijn
brachiosaurusbeker…mijn wat? Mijn brachiosaurus beker! Een drinkbeker met een
witte basis waarop aan beide zijden (voor zover een ronde beker zijden heeft)
een paars/roze/gele, olijk kijkende brachiosaurus! Ik heb ooit in mijn jeugd
naast flippo’s ook dinosaurussen gespaard. En dan niet van die botten maar
gewoon de plastic look-a-likes. En ik had er veel! Ongelooflijk veel! En op een
gegeven moment dus ook een brachiosaurus beker, een van mijn favoriete dino’s. Waarom
ik nu zo gehecht ben aan die beker heb ik geen enkel idee van. Ik heb hem
geloof ik ooit van Sinterklaas gekregen dus niet van een overleden oom aan wie
ik erg was gehecht ofzo. Gewoon gekregen maar op een of andere manier wil ik
gewoon niet dat hij sneuvelt door het gevaar dat huisgenoten heet. Een beker
met mijn eigen naam erop kan me geen moer schelen of hij kapot zal vallen. Maar
mijn brachiosaurusbeker heeft nu de taak gekregen om mijn mini euromuntjes
(1-20 eurocent) bijeen te houden op mijn bureau en daarnaast de nog
belangrijkere taak daar vooral niet vanaf te vallen. Hij heeft, zoals je
wellicht kunt raden, een prominente plek op mijn bureau!
En toch vind ik dat gek,
dat ik mij zo aan iets kan hechten en waarvan ik eigenlijk geen idee heb waarom
ik me er zo aan hecht. De beker staat niet symbool voor mijn childhood (ff
Nederlandse woord kwijt) want daar staat ‘Beertje’ voor. Maar mocht mijn
brachiosaurusbeker in stukken vallen zal ik er waarschijnlijk net zo hard om
treuren als wanneer mijn beertje voor de 10e keer zijn kop verliest.
Ik zal niet gaan janken ofzo maar een jammerlijk gevloek zal ik denk ik wel
voorbrengen.
Nu ik weet dat ik mij
heel erg aan mijn brachiosaurusbeker hecht ben ik ook gaan denken en zoeken
naar andere dingen waar ik mij aan hecht. Maar dat is eigenlijk bar weinig.
Mijn beertje, mijn brachiosaurusbeker, mijn pandabeer (die ik tijdens de
Telekids roadshow heb gewonnen) en mijn externe harddisk met muziek zijn
eigenlijk mijn meest waardevolle bezittingen hier op mijn kamer. Nu schiet mij
nog wel mijn verzameling miniatuur Ferrari’s binnen maar deze staan veilig
opgeslagen in mijn ouderlijk huis wachtend tot ik plek heb ze weer mooi uit te
stallen.
Of ik ermee zit dat ik me
aan zo weinig dingen hecht? Nee, absoluut niet, het geeft me zelfs een goed
gevoel! Ik voel mij er minder door gebonden, het geeft mij de vrijheid en
mogelijkheid om te gaan en te staan waar ik wil. Nu klinkt dit wel heel erg
overdreven maar je bent in je leven, in je doen en laten, al genoeg gebonden aan
meningen van anderen, relaties, normen en waarden, wetten en regels. Om je
daarnaast ook nog te hechten aan allerlei materiele dingen belemmerd de
beperkte vrijheid die je nog hebt nog meer. En aangezien ik mijn dierbare
materiele dingen allemaal in 1 doos kan stoppen en dus overal mee naartoe kan
nemen maak ik maximaal gebruik van mijn vrijheid! Super toch?
Velen zitten al
anderhalve dag met smart op dit verhaal te wachten, want zoals de
oudejaarsconference en het nieuwjaarsconcert bij de jaarwisseling horen, een
dag ‘20XX, hallo 20XX!’ mag zich inmiddels ook in dit rijtje scharen. Want elk
jaar lijkt het gekker te worden. Al moet ik mij eerst verontschuldigen dat van
mijn zijde vorig jaar geen Nieuwjaarsverhaal is verschenen….ik maak het
goed….dit jaar! En daar ga ik nu mee beginnen, hou je vast want in vliegende vaart
gaan we terug naar 31 december 2006 ergens in de middag!
Nou ja, wellicht nog wel
wat meer terug. Want een happy new years party moet uiteraard zorgvuldig gepland
worden natuurlijk. Te beginnen bij de locatie. Dit had nog wel wat voeten in de
aarde maar na intensief mail verkeer kwam Utrecht als winnende locatie uit de
bus rollen. Echter bleken er wel enkele slachtoffers te betreuren en totaal
niet volgens de militaire code ‘we left people behind’. Waar zij hun oud en
nieuw hebben gevierd? Geen
idee, and frankly I don’t care want het is out of the scope of dit verhaal. So dat is wel weer genoeg popi-jopi taal!
Nu echt naar 31 december,
want Rumoer was zo lief zijn crib te beschikking te stellen voor de laatste
uurtjes van 2006. Die uurtjes die zo bol staan van de traditie; oliebollen,
oudejaarsconference, champagne, vuurwerk (van de buurman is altijd mooier!) en
nog een oliebol en uiteraard knallende kurken op RTL4!
Maar al toen ik vanuit de
Lichtstad in het begin van de middag richting de Domstad tsjoeketsjoekte had ik
zo’n voorgevoel dat dit niet een standaard oud en nieuw ging worden. Maarja, ik
ben een man en zoveel gevoel hebben mannen niet echt toch dames?
Bij de locatie van Rumoer
gearriveerd en dat vond ik van mijzelf al een hele prestatie aangezien ik zacht
uitgedrukt niet bepaald een fan ben van mijzelf transporteren van bus naar een
huis, in een straat waar met vuurwerk afsteekt dat alles behalve legaal is!
Maar goed, ik was er, en natuurlijk fashionably early! Gewoon zoals het altijd
gaat, beetje ouwehoeren. Ondertussen keukenprins Rumoer, veelzijde jongen of is
dat ook acteren?, die lasagne stond klaar te maken en ik mijzelf nuttig maken
door Rumoer van ongeveer 45 GB aan muziek te voorzien.
Speter! Arriveerde
inmiddels ook vanuit Arnhem waarna de eerste biertjes al gretig weren genuttigd
en geen van ons leek rekening te houden met de hoeveelheid tijd die nog voor
ons lag en dat het niet aanpassen van het drinkritme dodelijke gevolgen zou
kunnen hebben. Maar goed ik verkeerde in het gezelschap van notoire stappers
dus ik maakte mij eveneens geen zorgen.
Na enig opjagen en pushen
maakte Dodo het kwartet voor de komende uren compleet, we schrijven uurtje of
zeven in de avond. Mijn pokerset zorgde ervoor dat de kaarten waren geschud en gedeeld,
fishes verdeelt en met een zwaard van Damocles in de vorm van afwassen voor de
verliezers hing boven ons hoofd was de toon gezet!
En zo vlogen de uren
voorbij. Onverwachts bezoek zorgde enkel voor wat afleiding en een mogelijkheid
wat verse goudgele rakkers aan te laten rukken. Tien over negen, sjit Guido
Wijers op sbs……ach ja boeje was vorig jaar ook niet zo leuk op sbs dus maar
doorspelen. Sjit half elf, Lebbis en Jansen zijn bezig……ach laten we maar
gewoon alvast gaan? Gaan, gaan? Waarheen?
De alcohol leek al zijn
eerste slachtoffer te hebben gemaakt, het korte termijn geheugen geheten. We
zouden inderdaad de feitelijke wisseling van het jaar niet vieren binnen de
beschermende muren van Rumoer zijn stulpje. Een collega van Rumoer had haar
nederige stulpje aan de rand van Utrecht opengesteld voor vier al redelijk
aangeschoten jonge mannen. Wij noemen haar, Meesteres van de Kunst 1 (tsja,
staat op je site!), zij had daar dezelfde uurtjes welke wij hadden gevuld met
bier, geld en gokken, besteed aan films, chips, taart(zelfgemaakte taart) en
wijn samen met voor het gemak, Meesteres van de Kunst 2 en To-be Meesteres van
de Kunst.
Na de handjes schudden in
de categorie, hey jou ken ik en jou nog niet ik heet…..uhh W@T3R$T33F, werd er
heerlijk op los gebabbeld met op de achtergrond de laatste loodjes van de Top
2000. De boekenkast van Meesteres van de Kunst 1 werd aan een kritische blik
onderworden. Jammergenoeg werd al snel door het intellectuele laagje heen
geprikt nadat Harry Potter en Disney films op makkelijk grijp hoogte bleken te
staan en de echt interessante boeken eigenlijk stiekem nooit opengeslagen
bleken. Maar goed, die boeken heb je op zo;n avond niet nodig en na een
prachtig septet van Queen werden de laatste tonen van bohieeeeemian
repsodieeeee (hihi) gebruikt om af te tellen naar 2007. En ow ow ow wat waren
wij weer blij dat we het hadden gehaald (alsof we in die laatste tellen het
leven zouden laten voor wat het was).De oeeehs en aaahs vierden hoogtij behalve
bij mij want voor het eerst sinds jaren was er voor mij geen vuurwerk bij. Ik
moest het doen met de methode vuurwerk kijken die mijn overburen in Veenendaal
hanteerden. Kijken! Maar dat ik vervolgens niet om half 1 in bed zou liggen stelde mij
gerust!
De jassen werden gepakt
en een sprint over de trap naar beneden (7 hoog) later stonden we bij de
fietsen om ons naar ‘de Beurs’ te begeven op de/het/een Neude.
Jasje ophangen (nou ja of
uitbesteden he Rumoer hihi), biertje cq beloofde roseetjes halen en we konden
beginnen. AL moesten we wel wennen aan de DJ die waarschijnlijk een koffer had
geleend van een andere DJ ofzo en hij geen enkel plaatje onbespeeld wilde laten
(zelfs de slechte met deukjes bleek op het eind van avond, nacht). Maar goed,
dit verzekerde ons er wel van dat alle klassiekers de revue zouden passeren al
was het dan maar voor even.
Voorzichtig aan werd er
wat meer gedanst en in een prachtige lus kwamen we uiteindelijk op onze vaste
dansplek voor de rest van de avond terecht. Maar voor mij niet voor lang. Ik
stond daar een beetje te balanceren tussen net genoeg bewegen om niet stil te
staan en niet voor schut staan als lange jongen die echt probeert te dansen. Ik
blijf erbij lange mensen die dansen ziet er nog zo heel er fancy uit! Maar goed
ik was volop geconcentreerd aan het balanceren tot er naar mij gewezen en
gewenkt werd. Ik kon het in eerste instantie niet geloven en zoals een echt verbaasde
persoon draaide ik me nog even snel om of er niet iemand achter mij stond. Maar
ze wezen nog steeds en schudden had nee…..dus ik wij naar mijzelf en er werd
heel hard geknikt en ze pakten een pluk haar bijzichzelf aan waarmee ze mijn
krullen probeerden aan te duiden. Mijn nieuwe kapsel had succes, nou ja nu, hij
heeft er altijd al gezeten maar een drie kwartier durende martelgang in de
kappersstoel heeft dit onder een oerwoud van haar uitgetoverd. Krullen (die ik
al had) zijn helemaal hot dit jaar alsmede iets langer haar dus ik zat geramd!
Ik zwaai mijn party people
vaarwel en wurm mij richting de dames die in de hoek op een richel stonden te
dansen en ik even later dus ook! Lachend om de verbaasde gezichten van mijn
vriendjes en vriendinnetjes ging ik geflankeerd door twee dames verder met
balanceren, maar dan met iets meer zelfvertrouwen. Er werd wat in mijn oren
geschreeuwd wat al een hele prestatie was aangezien de box naadloos aansloot op
mijn kruin. En geloof het of niet, het bleken middelbare school vriendinnen te
zijn van een bekende van mij, een zwemster. It’s a damn small world. Afijn er
werd nog wat meer gedanst en het is een wonder dat ik ben blijven staan op die
smalle richel want ik kon een uur lang bijna niets zien vanwege de fotocamera
flitsen. Maar goed, ik zal nu wel ergens op hyves circuleren ofzo.
De avond vorderde en er
werd nog wat gedanst en nog wat en nog meer. Ik liet mijn vrouwelijk gezelschap
even voor wat het was en teamde weer up met mijn echt vriendjes en
vriendinnetjes alwaar ik verzeild raakte in een diepgaand gesprek met Rumoer.
Een van mijn dansvriendinnetjes stond in het verlengde van hem 4 meter verder heftig te gebaren,
maar ik zat net in het hoogtepunt van de discussie en gebaarde terug dat ik zo
wel weer kwam dansen. Toen maakte ze een gebaar met haar handen boven haar
hoofd… dakje….ik snapte er geen reet van….toen! Ik gebaarde weer van…ja ja
rustig maar en ging verder met het gesprek. Toen ik vijf minuten later was uitgediscussieerd
en schor geschreeuwd weer even op zoek naar dansvriendinnetjes maar ze waren er
niet. En toen pas viel het kwartje….een dakje boven je hoofd betekend
natuurlijk ik ga naar huis! Damn, ik dacht dat ik al ver was met mijn cursus
W@T3R$T33F leert stappen maar werd even hard met mijn neus op de feiten
gedrukt. Ach ja, ik had nog genoeg alcohol in mijn bloed om door te dansen en
dat kan ook met mijn eigen clan….wel zo gezellig natuurlijk. Maar nu had Speter
zich reeds gestort in een conversatie met Meesteres van de Kunst 2. Ach ja,
zijn er nog 4 andere over genoeg om te daaaaansen. En dat ging nog even door.
Maarja, mijn dansmarathon liep niet tot 42,195 (aka sluitingstijd) en ik wilde
alleen nog maar zitten. Hier waren mijn overgebleven dansbuddies het niet mee
eens en trokken mij telkens weer op. Ach ja, fine. Ik check al dansend
(rondje!!!!) even hoe het met speter gaat maar die bleek uitgepraat (knipoog).
Maar goed dat zagen we al aankomen en dansten vrolijk verder. Maar tot mijn
grote verbazing….dat gebeurd altijd als je even niet kijkt waren Dodo en To-be Meesteres
van de Kunst ook uitgepraat of dachten ze, dat slaan we over! Maar goed, met
zijn drietjes dansen gaat ook nog wel goed hoor, al gaan de voetjes niet meer
zo hoog van de vloer. En toen vonden we het wel nooit geweest. De inname van
alcohol houdende dranken stond al enige tijd stil en gevoel van trek maakte
zich van allen meester. Een frietje werd verorberd en de dames werden (zoals
het hoort!!!) netjes thuisgebracht.
En delegatie die op hun
route het huis van Rumoer passeerden maakten een koek en sopie stop. Ze werden
vertroeteld met water en knakworsten. Aangesterkt maakten zij de reis af en
Speter en ik bleven nog even op om op Rumoer te wachten die ervoor zorgde dan
beide Meesteressen van de Kunst veilig thuis kwamen.
Speter en ik ondernamen
nog een poging de avond te evalueren maar het tijdstip leende zich er uitermate
slecht voor…..laten we het zo zeggen inmiddels liet de zon al haar kruin al een
beetje zien.
Rumoer inmiddels terug
(in recordtijd!) en Speter keek op zijn horloge en zei, ik ga in mijn eigen bed
een gat in de dag slapen en zoef weg was ie…..terecht Speter there’s no place
like home! Rumoer en ik, nou ja eigenlijk alleen ik, prepareerde mijn bedje
voor de ochtend en wederom in recordtijd lagen wij te dromen over….tsja geen
idee…coma is denk ik beter woord.
Bij het krieken van de
middag ontwaakten wij weer en kwamen na een douche en ontbijtje tot de
conclusie dat dit toch wel de meeste geslaagde oud en nieuw tot op heden was
geweest en wederom in recordtijd!
Maar toch had ik een
vreemd gevoel want toen ik in de trein terug de avond en nacht nog eens doornam
(daar had ik goed te tijd voor vanwege vertragingen welke mij een reistijd van
3 uur bezorgde) bleek ik feitelijk vrij weinig oud en nieuw te hebben gevierd.
Ik heb geen oliebol gehad, geen rotje afgestoken, geen conference gezien en ik
heb champagne gedronken. Allemaal tradities die ervoor zorgden dat deze avond
onvergetelijk werd want ‘tradities zijn
collectieve pogingen om te voorkomen dat er iets onverwachts gebeurt’.
