Het jaar is weer voorbij,
nou ja bijna dan, en zoals de kudde altijd doet is even lekker terugblikken op
het afgelopen jaar. Zo ook ik, maar dan vanmorgen heel even snel toen ik aan
het poepen was. En mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dat heel snel
kan!
Maar eigenlijk waren er
maar drie woorden die voor mij centraal staan voor afgelopen jaar. Persoonlijk
maar ook maatschappelijk….Jarenlang heb ik gezwommen in Barneveld bij DWK, de
waterkip (haha), en zoals een van mijn coaches ook wel eens gekscherend zei, de weg kwijt. En toch heb ik ook dat
gevoel over afgelopen jaar. We zijn een beetje de weg kwijt!
Dat ik zei dat ik
persoonlijk de weg kwijt ben klopt niet helemaal. Er is afgelopen jaar een
heleboel met mij gebeurd, ik heb heel veel keuzes moeten maken en willen maken.
En wellicht leek het voor de buitenwereld alsof ik de weg een beetje kwijt was,
maar dat is verre van juist. Had je mij een jaar terug verteld hoe mijn leven
er nu uit zou zien had ik heel erg hard gelachen. Ik leef nu een compleet ander
leven maar nog steeds met almaar groeiend plezier. Bestond 365 dagen terug mijn
leven nog enkel uit slapen, eten, trainen en een beetje studeren. Nu slaap en
eet ik nog steeds, alleen ietsjes minder, en studeer ik vooral, fiets ik veel
en leef ik een socialer leven. Dus al met al is 2006 geen verkeerd jaar voor
mij geweest. Waar ik eind 2005 nog de hoop uitsprak dat 2006 hopelijk niet zo’n
vreselijk slecht jaar zou worden, hoop ik nu dat 2007 een nog plezieriger jaar
wordt. En stiekem weet ik nu ook al zeker dat na de volgende 365 dagen, wanneer
ik op het toilet weer zit te poepen, mijn leven weer compleet anders zal zijn.
Ik ben dan (hopelijk) afgestudeerd en begin of ben al begonnen aan mijn eerste
echt baan waar dan ook op de wereld (waarschijnlijk gewoon Nederland
voorlopig). Ik heb dan op het NK fietskoerieren geen lekke band gekregen en een
betere uitslag neergezet dan een jaar eerder. En gaat de ontwikkeling van mij
als persoon met steeds grotere sprongen vooruit. Een prettig vooruitzicht dus.
Waar ik me helaas wel
zorgen om maak is over de rest. Over mijn eigen leven heb ik controle, maar de
rest van de wereld kan ik niet aan. Ik loop gelukkig te zijn in een wereld die
de weg kwijt is. Een wereld waar wordt gejuicht om het ophangen van een van de
grootste tirannen van de afgelopen 40 jaar. Juichen om de doodstraf? Ik schaam
mij diep, ik schaam mij diep voor al die mensen die juichend de straat op zijn
gegaan, die de woorden in hun mond durven nemen; mooi dat ie dood is, dat heeft
ie verdiend! Dat het een tiran is dat staat vast, wat dat betreft was het echt
een schijn proces, een formaliteit, maar om iemand ter dood te veroordelen
maakt ons er niet beter op. Dat Sadam de illusie had dat hij kon beschikken en
beslissen over andermans leven is tot daar aan toe, hoe verwerpelijk ook. Maar
dat wij, als mensheid, onszelf de macht toedichten om te beslissen over
andermans recht om te leven is absoluut onacceptabel! Dat iemand gestraft dient
te worden voor de misdaden die hij heeft gepleegd is volkomen terecht. Je mag
hem daardoor van zijn vrijheid ontdoen, permanent of tijdelijk al naargelang de
zwaarte van de misdaad, maar niemand behalve de persoon zelf mag beslissen over
iemands leven.
We zijn de weg kwijt
zoals blijkt uit de tweede kamer verkiezingen. Het land is verdeeld in twee
kampen, links en rechts, en de uiteindelijke regering die er zal komen zal er
precies tussenin zitten, net niks dus. De komende vier jaar zullen we dus
stilstaan. En een wel bekende spreuk luidt stilstand is achteruitgang. Laten we
in godsnaam dan maar een kant opgaan en dan maar zien waar het schip strandt
maar alsjeblieft niet stilstaan.
We zijn de weg kwijt in
een land waar men op de barricaden gaat voor mensen die illegaal in ene land
verblijven. Mensen die bewust voor de illegaliteit hebben gekozen en dus weten
dat er de kans bestaat dat ze worden uitgezet. Dat er nogmaals naar hun
dossiers is gekeken en vergeleken met de regels (welke wij met zijn allen
hebben opgesteld middels een democratisch gekozen regering) is enkel te
interpreteren als een sociaal gebaar van een sociaal land wat wij pretenderen
te zijn. Wij steken meer energie in het discussieren over een gelogen verhaal
van een politica en haar paspoort dan in het terugdringen van de files, wachtlijsten
en aantal mensen die afhankelijk zijn van een voedselbank. Wij steken miljoenen
in een vredes(kuch vecht kuch)missie in Afghanistan, terwijl wij onze eigen
zaakjes niet eens op orde hebben.
Een land dat de weg kwijt
is en spoedig ook haar kennis zal kwijtraken. Want waar zijn al die beloofde
miljoenen heengegaan die in de kennis economie gestoken zou worden? Ik heb er
als student nog bar weinig van geleerd. Laatst las ik in een vooruitblik van
Elsevier op 2007 een betoog van een deskundige dat zowel leraren als leerlingen
meer geprikkeld moeten worden. Dat het onderwijs niet aantrekkelijk genoeg is.
En daar ben ik het helemaal mee eens. De jeugd heeft de toekomst en zo kan ik
nog een blik dooddoeners openen maar het zal hier nooit beter worden als we niet
snel betere kwaliteit gaan leveren. Als docenten nog steeds praten over Napster
hoe innoverend is dit land dan?
Zo kan ik nog uren
doorgaan met voorbeelden opnoemen van waar wij ons echt op moeten concentreren
maar de message is wel duidelijk denk ik. Waar Francis Fukuyama ooit het einde van de geschiedenis voorspelde lijken wij
er nu verder vanaf dan ooit. Volgens Fukuyama begeven wij ons op een weg waar
de liberale democratie boventoon viert. EN dat in de geschiedenis mensen zijn
afgeweken van het pad (bijvoorbeeld fascisme of communisme) maar dat we altijd
weer terugkomen op de goede weg. Maar ik heb sterk het gevoel dat we ernstig
dat weg kwijt zijn. En dat er meer voor nodig is als een
Voor
deze wereld heb ik voor 2007 en eigenlijk ook eind 2006 maar één wens. De
afgelopen dagen hebben wij ons heerlijk volgevreten en lekker gekeuveld over
het verleden, over het afgelopen jaar. Waar wij op tweede kerstdag ons massaal
hebben begeven naar de woonboulevard of bouwmarkt (uit eigen ervaring!) om
doelloos rond te lopen (wij hadden wel een doel;deurplinten, speakerkabel en
openhaardhout). Waar wij (inclusief mijzelf) ons morgen zullen volvreten met
oliebollen en andere vette hapjes, volgieten met vieze champagne hoop ik dat
wij in plaats van terugkijken op 2006 eens vooruit kijken naar hoe we nou in
hemelsnaam in 2007 kunnen beginnen met weer de weg terug te vinden. Wat wijzelf
kunnen doen om deze wereld weer op de rails te krijgen. Goede voornemens, niet
egocentrische dingen als afvallen of stoppen met roken, maar wezenlijke
voornemens waar wij allemaal wat aan hebben.
Ik
heb een bloedhekel aan mensen die enkel zeuren en zeiken over wat er niet goed
gaat, ik draag oplossingen aan. En ik stel voor dat iedereen voor komend jaar
elkaar meer gaat respecteren. In mijn ogen is respect het absolute vereiste
voor een betere wereld. Hoe u dit invult laat ik helemaal aan u over, dat
vertrouwen schenk ik u voor 2007! Dan maken wij over een jaar de balans weer
op! Rest mij enkel nog te zeggen dat ik u allen een prettige jaarwisseling
wens, dat u omringt bent door vrienden en/of familie en dat 2007 voor iedereen
een fantastisch jaar mag worden!
W@T3R$T33F
P.S.
Eerste verhaal van volgend jaar is volgens goede traditie een verhaal over hoe
Rumoer en ik de jaarwisseling hebben ervaren. Van mijn kant in ieder geval een
nieuwe ‘Dag 2006, hallo 2007!’ dat beloof ik!