26 juni 2006 heb ik voor
het laatst een wedstrijd gezwommen. Mijn zwemcarrière is sindsdien voorbij.
Zelfs nu 5 maanden later heb ik nog geen seconde spijt gehad en heb ik het
chloorwater geen moment gemist. Of ik de laatste wedstrijd zonder plezier heb
gezwommen? Neen! Maar toen ik aantikte wist ik dat dat mijn laatste race was.
Het was mooi geweest. 21 september 1991 was de dag waarop ik begon met zwemmen
en na 15 jaar is daar een einde aan gekomen.
En daar zat ik dan, nadat
ik mijn beslissing heb genomen begon ik aan de eerste dag van de rest van mijn
leven. Een leven zonder strakke zwembroeken, liedjes in mijn hoofd tijdens
duurtrainingen, zonder die liter aan chloorwater die ik jaarlijks dronk. Geen
van dat maakte nog deel uit van mijn leven. Ik heb genoeg andere dingen te doen
dus verveling is geen moment voorgekomen evenals het verlangen naar die bak met
water en chloor en wat allemaal niet meer. Ik heb eigenlijk weinig moeite gehad
met de omschakeling. Ik had een nieuwe bezigheid gevonden in het fiets
koerieren. Hiermee is toch ook uitgekomen dat wat ik altijd heb gezegd. Als ik
zou stoppen met zwemmen zou ik gaan wielrennen, en ziehier! Mijn eerste NK heb
ik ook alweer in de benen en hoewel ik niet meer aan topsport doe, toch zal
mijn bijna ziekelijke verlangen naar winnen nooit verdwijnen. Ik was daarom ook
hevig teleurgesteld in mijn fiets toen ik lek reed. Desondanks een 22e
plaats war beslist niet slecht voor een rookie met lekke band. Volgend jaar
beter! Volgend jaar Utrecht.
Naast nieuwe sportieve
uitdagingen was er ook een educatieve uitdaging daar. Mijn master Business
Information Management is een zeer uitdagende, drukke master waarin ik precies
vond wat ik zoek. Al had ik nog willen zwemmen, met deze master was dat me niet
eens gelukt! Maar wederom geen seconde spijt van mijn beslissing.
Maar toch voel je
veranderingen in je lichaam en geest. De meeste moeite had ik vooral met het
geestelijke, daar kom ik zo op. Want lichamelijk is er ook wel wat veranderd.
Train je met zwemmen je gehele lichaam, richt wielrennen zich voornamelijk op
de benen. Dus qua spierkracht zijn mijn benen niet veranderd behalve de dan
ietsje gespierdere kuiten en bovenbenen. Maar het bovenlichaam neemt af in
omvang (al was het al niet veel), spiermassa neemt af maar godzijdank neemt de
vetmassa niet (ernstig) toe. Kijk het is niet allemaal meer super strak maar
dat hoeft ook helemaal niet, maar een Erica Terpstra(with all do respect!)
effect wil ik dus absoluut voorkomen. En tot nu toe slaag ik daar heel aardig
in. Het gewicht in nog altijd hetzelfde als ten tijde van mijn zwemperiode. En
daar ben ik trots op. Wat ik wel merk is dat sinds twee weken mijn lichaam
eerder verzadigd is. Daar werd ik eerst vrij ongerust om dat ik nog altijd
borden vol kon eten, zakken chips zonder moeite opat en om nog maar te zwijgen
over chocolade. Maar sinds twee weken is dat anders en daar ben ik blij om ook
ik let bewuster op de hoeveelheden die ik eet. Ik weet dat ik nog steeds
voldoende kan eten omdat ik nog altijd meer dan gemiddeld sport, maar ik ervaar
eten niet meer als een noodzakelijk kwaad. Moest ik vroeger extra (vloeibare)
voeding tot me nemen omdat ik meer verbrandde dan ik gewoon bij kon eten, is nu
een tweetal boterhammen als ontbijt afdoende!
Maar ik ga toch ook gekke
dingen doen ineens, en nu komen we bij het geestelijke! Ik koop zowaar af en
toe fruit! Ja uit mezelf! En nu zullen mensen die me een beetje kennen van hun
stoel af vallen van verbazing, maar jarenlang was ik absoluut geen fruit eter.
Het aantal stukken fruit dat ik jaarlijks at, kon je op één hand tellen. Maar
ik heb de afgelopen vijf maanden al meer fruit gegeten dan dat ik in mijn hele
(bewuste) leven heb gedaan.
Maar waar ik de meeste
‘moeite’ mee heb is dat ik nu pas merk wat voor een beperkt leven de topsport
is. Slapen, eten,trainen,eten,krachttrainen,eten,trainen,eten,slapen….dat is je
leven en veel meer daarbuiten heb je geen tijd voor. En als je tijd hebt, is
het nog maar de vraag of je de energie ervoor hebt. Na dat 15 jaar gedaan te
hebben kom je nu ineens onder de mensen. Mensen die niet begrijpen dat je om 5
uur je bed uit ging om te trainen en om 21.00 naar bed ging omdat….afijn je
snapt hem! Mensen met andere levensstijlen, andere levensvisies en bovenal
andere interesses. Nu lijkt het allemaal een beetje onwerkelijk en tijdens mijn
zwemcarrière heb ik dat ook nooit zo gelooft. Maar terwijl ik in het water lag
is een heel ander soort leven aan mijn voorbij gegaan. En wederom niet dat ik
daar spijt van heb want zwemmen heeft mij heel veel gebracht en mij gemaakt
zoals ik nu ben (en daar ben ik absoluut tevreden over). Maar toch is er een
keerzijde aan dat leven en ik vind het jammer dat ik niet is staat was die
manier van leven ook te ervaren. Maarja het leven bestaat uit het maken van
keuzes en ik heb ervoor gekozen mijn leven toe te wijden aan het zwemmen net
zoals ik heb besloten daar een eind aan te maken. En wie weet wat ik in de
toekomst voor keuzes maak, geen enkel idee en dat vind ik ook weer het leuke.
Want zoals ik, zelfs om 5
uur ’s ochtends, genoot van een duik in het zwembad met het doel mijzelf te
verbeteren, zo geniet ik nu van het leven dat ik nu leidt. En toch krijg je die
topsport mentaliteit er niet uit. Want ook in mijn nieuwe leven wil ik mijzelf
verbeteren, neem ik geen genoegen meer met een zesje, maar wil ik minstens een
zeven. Wil ik mijzelf op sociaal gebied verbeteren en daar vind ik ook genoeg
uitdagingen in. Dus maak je niet gerust, ik ben nog steeds gelukkig en zal dat
ook nog wel even blijven. Je ziet maar zelfs als een topsporter niet meer
sport, ziet hij er een sport in zichzelf op andere gebieden naar de top te
werken.