Mijn post-zwemperiode


26 juni 2006 heb ik voor
het laatst een wedstrijd gezwommen. Mijn zwemcarrière is sindsdien voorbij.
Zelfs nu 5 maanden later heb ik nog geen seconde spijt gehad en heb ik het
chloorwater geen moment gemist. Of ik de laatste wedstrijd zonder plezier heb
gezwommen? Neen! Maar toen ik aantikte wist ik dat dat mijn laatste race was.
Het was mooi geweest. 21 september 1991 was de dag waarop ik begon met zwemmen
en na 15 jaar is daar een einde aan gekomen.

 

En daar zat ik dan, nadat
ik mijn beslissing heb genomen begon ik aan de eerste dag van de rest van mijn
leven. Een leven zonder strakke zwembroeken, liedjes in mijn hoofd tijdens
duurtrainingen, zonder die liter aan chloorwater die ik jaarlijks dronk. Geen
van dat maakte nog deel uit van mijn leven. Ik heb genoeg andere dingen te doen
dus verveling is geen moment voorgekomen evenals het verlangen naar die bak met
water en chloor en wat allemaal niet meer. Ik heb eigenlijk weinig moeite gehad
met de omschakeling. Ik had een nieuwe bezigheid gevonden in het fiets
koerieren. Hiermee is toch ook uitgekomen dat wat ik altijd heb gezegd. Als ik
zou stoppen met zwemmen zou ik gaan wielrennen, en ziehier! Mijn eerste NK heb
ik ook alweer in de benen en hoewel ik niet meer aan topsport doe, toch zal
mijn bijna ziekelijke verlangen naar winnen nooit verdwijnen. Ik was daarom ook
hevig teleurgesteld in mijn fiets toen ik lek reed. Desondanks een 22e
plaats war beslist niet slecht voor een rookie met lekke band. Volgend jaar
beter! Volgend jaar Utrecht.

Naast nieuwe sportieve
uitdagingen was er ook een educatieve uitdaging daar. Mijn master Business
Information Management is een zeer uitdagende, drukke master waarin ik precies
vond wat ik zoek. Al had ik nog willen zwemmen, met deze master was dat me niet
eens gelukt! Maar wederom geen seconde spijt van mijn beslissing.

 

Maar toch voel je
veranderingen in je lichaam en geest. De meeste moeite had ik vooral met het
geestelijke, daar kom ik zo op. Want lichamelijk is er ook wel wat veranderd.
Train je met zwemmen je gehele lichaam, richt wielrennen zich voornamelijk op
de benen. Dus qua spierkracht zijn mijn benen niet veranderd behalve de dan
ietsje gespierdere kuiten en bovenbenen. Maar het bovenlichaam neemt af in
omvang (al was het al niet veel), spiermassa neemt af maar godzijdank neemt de
vetmassa niet (ernstig) toe. Kijk het is niet allemaal meer super strak maar
dat hoeft ook helemaal niet, maar een Erica Terpstra(with all do respect!)
effect wil ik dus absoluut voorkomen. En tot nu toe slaag ik daar heel aardig
in. Het gewicht in nog altijd hetzelfde als ten tijde van mijn zwemperiode. En
daar ben ik trots op. Wat ik wel merk is dat sinds twee weken mijn lichaam
eerder verzadigd is. Daar werd ik eerst vrij ongerust om dat ik nog altijd
borden vol kon eten, zakken chips zonder moeite opat en om nog maar te zwijgen
over chocolade. Maar sinds twee weken is dat anders en daar ben ik blij om ook
ik let bewuster op de hoeveelheden die ik eet. Ik weet dat ik nog steeds
voldoende kan eten omdat ik nog altijd meer dan gemiddeld sport, maar ik ervaar
eten niet meer als een noodzakelijk kwaad. Moest ik vroeger extra (vloeibare)
voeding tot me nemen omdat ik meer verbrandde dan ik gewoon bij kon eten, is nu
een tweetal boterhammen als ontbijt afdoende!

Maar ik ga toch ook gekke
dingen doen ineens, en nu komen we bij het geestelijke! Ik koop zowaar af en
toe fruit! Ja uit mezelf! En nu zullen mensen die me een beetje kennen van hun
stoel af vallen van verbazing, maar jarenlang was ik absoluut geen fruit eter.
Het aantal stukken fruit dat ik jaarlijks at, kon je op één hand tellen. Maar
ik heb de afgelopen vijf maanden al meer fruit gegeten dan dat ik in mijn hele
(bewuste) leven heb gedaan.

Maar waar ik de meeste
‘moeite’ mee heb is dat ik nu pas merk wat voor een beperkt leven de topsport
is. Slapen, eten,trainen,eten,krachttrainen,eten,trainen,eten,slapen….dat is je
leven en veel meer daarbuiten heb je geen tijd voor. En als je tijd hebt, is
het nog maar de vraag of je de energie ervoor hebt. Na dat 15 jaar gedaan te
hebben kom je nu ineens onder de mensen. Mensen die niet begrijpen dat je om 5
uur je bed uit ging om te trainen en om 21.00 naar bed ging omdat….afijn je
snapt hem! Mensen met andere levensstijlen, andere levensvisies en bovenal
andere interesses. Nu lijkt het allemaal een beetje onwerkelijk en tijdens mijn
zwemcarrière heb ik dat ook nooit zo gelooft. Maar terwijl ik in het water lag
is een heel ander soort leven aan mijn voorbij gegaan. En wederom niet dat ik
daar spijt van heb want zwemmen heeft mij heel veel gebracht en mij gemaakt
zoals ik nu ben (en daar ben ik absoluut tevreden over). Maar toch is er een
keerzijde aan dat leven en ik vind het jammer dat ik niet is staat was die
manier van leven ook te ervaren. Maarja het leven bestaat uit het maken van
keuzes en ik heb ervoor gekozen mijn leven toe te wijden aan het zwemmen net
zoals ik heb besloten daar een eind aan te maken. En wie weet wat ik in de
toekomst voor keuzes maak, geen enkel idee en dat vind ik ook weer het leuke.

Want zoals ik, zelfs om 5
uur ’s ochtends, genoot van een duik in het zwembad met het doel mijzelf te
verbeteren, zo geniet ik nu van het leven dat ik nu leidt. En toch krijg je die
topsport mentaliteit er niet uit. Want ook in mijn nieuwe leven wil ik mijzelf
verbeteren, neem ik geen genoegen meer met een zesje, maar wil ik minstens een
zeven. Wil ik mijzelf op sociaal gebied verbeteren en daar vind ik ook genoeg
uitdagingen in. Dus maak je niet gerust, ik ben nog steeds gelukkig en zal dat
ook nog wel even blijven. Je ziet maar zelfs als een topsporter niet meer
sport, ziet hij er een sport in zichzelf op andere gebieden naar de top te
werken.

Confessions of a shy boy


These are the confessions a shy boy

 

He was too shy

But like any other

He was in love very deep

Thinking about that girl

If she was the cause he couldn’t sleep

 

He was too shy

A million times

He thought of what to say

Selected perfect words

But every time the courage flew away

 

He was too shy

Listened to what she said

Knew how to win her hart

Planned it carefully

But never came to finishing the last part

 

He was too shy

Knew he had a problem

Looking for help he did not dared

Not admitting his flaw

Fear of loosing all made him very scared

 

He was too shy

It drove him crazy

Inside he was very mad

Yelling and screaming

Wouldn’t’ help, made him very sad

 

He was too shy

She was perfect

Making his life complete

But telling her that

In person seemed to him obsolete

 

He was too shy

Almost went crazy

And decided to take the chance

If she would reject he knew

There wouldn’t have been any romance

 

He was too shy

Finally sure of what

He should have said

He found out

The girl he loved was already dead

 

He was too shy

But in fact

That boy is actually me

Why am i so damn shy?

Say you love her, despite her answer you’ll feel free!

Lachen


Gieren, in een deuk liggen, in een stuip liggen, de slappe lach hebben. Geweldig
is dat, en ik had daar vandaag last van. Helaas voor mij was dat midden in een
college en daardoor ook nog eens vreselijk gênant.

 

Het erge is dat als je eenmaal de slappe lach te pakken hebt je niet meer
kunt stoppen hoe graag je ook wilt. Net als niezen, kun je een lach niet
ophouden…alle spieren in je lijf spannen zich aan en al houd je het geluid
binnen,des te meer maakt je lichaam schokkende bewegingen. You cannot stop it!
Maar aangezien je in je ultieme poging geen geluid te maken uit pure noodzaak
je adem maar inhoud zal je eens te maken krijgen met een onbedwingbare drang
naar zuurstof. Vaak is dat eerder dan je zelf zou willen aangezien al die
aangespannen spieren veel van je vragen.

De slappe lach heb je nooit alleen altijd heb je iemand, meestal direct
naast je, die deelt in het leed dat slappe lach heet. Sterker nog je maakt het
voor de ander alleen maar erger. Want heb je jezelf net een beetje bij
positieven voel je de ander naast je schudden en dat is het mooie van de slappe
lach…je hebt maar 1mm nodig en je begint weer. Woorden schieten vaak te kort
maar dat geeft niet want zoals eerder gezegd aan een half woord heb je genoeg.
Hoewel ik weet niet of iew uw owiew hihihahaha een woord te noemen is.

De pest is vaak dat een slappe lach enkel door twee, met hoge uitzondering
drie personen voorkomt. Ieder ander persoon voelt zich dan vreselijk aangezien
die zien dat jij plezier hebt en ze graag zouden willen weten wat het nou is. Ze
kijken je dan een beetje schaapachtig half lachend aan met grote vraagtekens in
hun ogen. Maar de pest voor hen is, is wanneer je weer bij je positieven bent
en je wilt uitleggen wat nu de aanleiding was voor de slappe lach het vies tegenvalt.
Want aanleidingen voor een slappe lach zijn nooit grappig, hooguit flauw.

Een tip voor als je een slappe lach hebt gedeeld met iemand waar het
eigenlijk niet hoorde; loop weg! Vermijd die persoon een tijdje want anders is
elk grapje, hoe flauw ook aanleiding voor een nieuwe lachkick…zo niet dan
heeft 1 van de twee slachtoffers wel een redenering klaarliggen naar de
originele aanleiding.

 

Het grappige en leuke aan de slappe lach is het moment erna….afhankelijk
van de duur van de lachkick voel je je na afloop een beetje tsja hoe is het te
omschrijven…opgelucht en wellicht een beetje stoney vanwege zuurstof tekort
na het ademhalen. Maar het fijne is dat je de rest van de dag alles met een
glimlach bekijkt. Al is het lachen me nu wel vergaan aangezien ik vanwege een
seinstoring moet omreizen maar om met Monty python te spreken: always look on
the bright side of life! (ok vooruit dan….tutu tudutudutudu) want kan ik me
aandacht vestigen op het leuke meisje naast me!

Niet de persoon maar kleine dingen!


Ik ben enorm onder de
indruk geraakt van het programma ‘Over mijn lijk’ van BNN waarin 5 jongeren met
kanker worden gevolgd in hun dagelijkse strijd tegen de ziekte. Indrukwekkend
is te zien hoe vrolijk en opgewekt de mensen nog zijn. Hoe sterk ze zijn of in
iedergeval ze zich voordoen, Hoe ze praten over hun naderende dood, hoe ze
nadenken over hun begrafenis, fascinerend en indrukwekkend tegelijkertijd Nu
weet ik voor mijzelf precies hoe mijn begrafenis eruit zou moeten komen te
zien. Vandaar dit verhaal.

 

Dit is niet een verhaal
waarin ik mijn bezittingen verdeel, of de kleur van mijn kist uiteenzet. Het is
enkel een verhaal over hoe ik mijn eigen begrafenis zie, wat ik van mensen
verwacht (en wat ook zeer zeker niet), en hoe ik herinnerd wil worden.

Ik ben in zekere mate een
control freak en zou niet kunnen leven, of eigenlijk sterven, bij het idee dat
andere mensen beslissingen ‘in mijn geest’ gaan nemen.

Ik ga dood, ooit ga ik
dood, ik ben nu kerngezond en heb dus niets te vrezen behalve voor auto’s,
overvallers en terroristen, maar daar heeft iedereen last van! Maar er komt een
dag, en dat duurt hopelijk nog heel lang, en dan zal ik er niet meer zijn. Voor
mij stopt het dan ook. Ik geloof niet dat ik naar een hemel (of hel) zal gaan,
ik zal niet reïncarneren in een mug. Het stopt gewoon. Het enige dat van mij
overblijft, zijn de herinneringen aan mij bij vrienden en familie! Dat is ook
het belangrijkste wat ik kenbaar wil maken. Ik wil graag dat ik in de hoofden
van mensen blijf. Geen graf, geen urn (wel cremeren!) enkel gedachten. Mooie
gedachten, beelden van momenten waarop ik gelukkig was. Mocht ik ziek zijn
geweest voor mijn overlijden wil ik dat beeld niet bij mensen oproepen. Daarom
heb ik het volgende bedacht!

Ik wil een film, een film
begeleid met door mij gekozen (nee, wees niet bang niet door mij gezongen!)
muziek. Een film waarin ik niet perse in voor hoef te komen. Het moet een film
zijn waarin beelden worden getoond (bewegend of gewoon foto’s) welke bij mensen
de associatie oproep: Owja, dat was toen, op dat moment was hij gelukkig! Dat
is voor mij het allerbelangrijkste. In dit idee passen geen graf of een urn.
Wanneer men aan mij denkt, denkt men aan die urn of aan dat graf (wat nu
eindelijk eens moet worden onderhouden hahaha) en niet aan mij als persoon!

Muziek is voor mij heel
belangrijk, daarom wil ik een drietal nummers (voor, tijdens en na die film)
gedraaid hebben. Er voor het nummer van ‘Acda
& de Munnik – Ik was vergeten
’ omdat in dat lied het gaat over dat
vooral het beeld van mij, die kleine dingen, belangrijk zijn!

Tijdens de film wil ik draaien
Damien Rice – The Blower’s Daughter’.
Waarom dit nummer? Gewoon omdat ik het een prachtig nummer vind!

Tot slot als grote
afsluiter wil ik de live versie van ‘The Radio’s – I wish’ ten gehoren laten
brengen. Dit nummer, of eigenlijk de cd, kon ik al meezingen toen ik klein was
terwijl ik nog geen woord Engels sprak. Al zolang ik een beetje kan denken weet
ik dat ik dat nummer wil horen op mijn begrafenis. Waar ik wel al bang voor
ben, misschien nog wel banger dan voor de dood, is dat ze het nummer te vroeg
stoppen. In de live versie zit een korte stilte en daarna komt voor mij een
belangrijk gedeelte. Waar het eerst een rustig gevoelig nummer was gaat het
ineens over in een uptempo! Je zou het haast symbolisch kunnen noemen, het
leven gaat weer door!

Ik wil ook graag
duidelijk hebben wie iets mag zeggen. Die uit mijn naam mogen spreken. Je zag
het bij Fortuyn, grote groepen mensen, veelal vage bekenden die in de naam van
of in de geest van uitspraken deden. Hoewel ik wellicht niet beroemd zal
worden, wil ik dat voorkomen. Ik wil hierbij zeggen dat enkel mijn (directe)familie
en mijn beste vriend Rumoer (en eventueel mijn vriendin als ik die dan heb)
over mij mogen spreken, uit mijn naam mogen spreken. Hen vertrouw ik dat toe!
Ook op mijn begrafenis zijn dat de enige mensen die iets mogen zeggen. Met de
nadruk op ‘mogen’. Ze moeten dit alleen doen als ze dat zelf willen, als ze
daar behoefte aan hebben!

Er zal op mijn begrafenis
ook geen dresscode gelden. Kleed je maar gewoon in de kleding waarin je je op
je gemak voelt, waarin je jezelf kunt zijn. Daar aanwezig zijn zal al lastig
genoeg zijn en waarom zou je je dan in een ongemakkelijke, lelijke zwarte jurk
of pak hijsen?

 

That’s about it, dit is
wat ik kwijt wil over mijn einde. Dit zijn mijn laatste wensen! Maar wees
gerust ik blijf nog zo lang mogelijk hier op aarde want ik wil nog teveel doen,
nog teveel voor anderen betekenen en teveel genieten! Ik ga wel wanneer ik dat
wil, want ik ben en blijf een control freak!

Het Bos in


Zoals ik al eerder bij
mijzelf had geconstateerd ben ik een zwevende kiezer. Nu heeft een recentelijke
stemwijzer(.nl) uitslag me D66 geadviseerd, tel daarbij op een bijzondere plek
op de stemkompas(.nl) namelijk niet links niet rechts (maar recht door zee
hahaha), niet progressief en niet conservatief. Maar toch lijkt het er sterk op
dat ik strategisch zal gaan stemmen. Want ik heb gisteren, als zwevende kiezer
is dat wel belangrijk, naar het debat gekeken tussen Bos en Balkenende. En mijn
God, ik houd werkelijk waar mijn hart vast.

 

Ik was, net als de
deskundigen, er van overtuigd dat Bos geen enkele kans maakte gisteravond. Hoe
hard hij ook probeerde JP liet zich niet uit het veld slaan, wat resulteerde in
een bijna woede uitbarsting richting de presentator. Maar wat schetst mijn
verbazing het Nederlandse publiek wees Bos aan als winnar van het debat. En
hoewel mij deze keuze mij niet veel verbaasd, waarom leg ik zo uit, verbaasd
het mij nog meer dat de vaderlandse pers dit klakkeloos overneemt. En van hen
verwacht ik minstens nog een kritische analyse van hetgeen is gebeurd in plaats
van de mening van de kijkers in twijfel te trekken en deze ernstig te
onderzoeken. Zij behoren het Nederlandse volk te beschermen tegen de gladde,
mooi klinkende maar verschrikkelijk naieve en onuitvoerbare praatjes van Wouter
Bos.

Dat Geert Wilders een
gevaarlijke man is dat had ik eerder al uiteengezet, maar ik wil eigenlijk Wouter Bos en zijn gehele
PvdA erbij plaatsen. Wouter
Bos
is een gevaarlijke man! Hij is enorm goed in anderen op
hun fouten wijzen, maar dat stoort mij altijd zo aan oppositie partijen als
GroenLinks en de PvdA, zeiken op de gevestigde orde kunnen ze als geen ander
maar zelf komen ze nooit met echt oplossingen. Zo ook gister tijdens het debat.
Een discussie over een 40 of 140 (daar verschilden de meningen over)
probleemwijken in Nederland. Meneer Bos begon een vreselijk interessant verhaal
op te hangen over hoe het er over 10 jaar uit moest zien in die probleem
wijken. Hoogopgeleide mensen zouden er naar terug trekken, succesvolle
bedrijven zullen zich er vestigen en ga zo nog maar even door. Neem een
gemiddelde tokkieswijk voor ogen, renoveer deze en dat beeld vermenigvuldig je
keer 10, zo mooi moest het volgens Wouter Bos worden. Allemaal prachtig, zelfs ik ging
het bijna geloven maar dat is juist de pest. Hij verteld het zo mooi dat hij de
mensen die niet nadenken, niet zeggen wat ze zelf denken maar napraten wat
anderen zeggen, het geloven. Zij denken niet een stap verder een heel simpele maar
o zo belangrijke vraag. Waar ga je het geld vandaan halen om 140 wijken te
renoveren dat de succesvolle bedrijven en hoogopgeleide mensen terugkomen? Hij
weet het zo mooi te verpakken maar uitvoerbaar zal het nooit worden, hoe graag
ik het zou willen begrijp me niet verkeerd!

Op een website las ik een
reactie van een lezer op het bericht dat Bos het debat had gewonnen: PVDA= Pleit Voor Denkt Achteraf (
“knuffelpolitiek” zoals de wind waait zo waait mijn jasje partij)

En naast dat hij best grappig is, is het ook nog eens heel erg waar. Volgens
het CPB (Centraal PlanBureau) scoort de PvdA het slechtste bij het opvangen van
de vergrijzing. En dat is zorgelijk. Scoren voor de komende vier jaar is erg
gemakkelijk en zeer duidelijk de strategie van Bos & Co. Nadeel is wel dat
vele jaren erna we wel met de gebakken peren zitten.

Ik maak me serieus zorgen
over de komende verkiezingsuitslag. Het lijkt erop dat Bos het torentje gaat
betreden. De domme koeien zijn gezwicht voor het ogenschijnlijk groenere gras
in het andere weiland. Maar hoewel dat gras misschien groener is, het is
langzaam groeiend gras en als de koeien het eenmaal op hebben zullen zijn
spoedig honger lijden en met weemoed terug verlangen naar dat andere weiland
waar het gras iets minder groen was maar waar er wel voldoende van was voor
iedereen voor vele jaren.

Echt waar is smeek
iedereen, denk heel goed na waarop je gaat stemmen en wat het betekend voor
Nederland, niet voor de komende vier jaar, maar voor de komende 20 jaar. Want
feitelijk is de afgelopen 4 jaar niets anders geweest dan de troep van Paars op
te vegen. Het is nog niet weg maar het is klaar om weggegooid te worden laat
een gefrustreerde kabouter Bos nu niet die nette stapel verruïneren!
Alsjeblieft ga niet het Bos in met Wouter!