Ongelofelijk. Ik heb het nog nooit zo erg gehad zeg. Zoveel
ideeën en alles wat eruit komt is bagger. Echt werkelijk waar ik kook over van
ideeën. Maar ik krijg er gewoon niet een verhaal uit. Het gaat waarschijnlijk
gewoon te goed met me. Ik moet ongelukkig zijn, ziels ongelukkig. Vreselijk
medelijden met mijzelf, dan maak ik pas mooie of goede stukken.

Ik moet zo vreselijk hopeloos verliefd zijn, me geen raad
meer weten hoe ik met mijn verlegen donder iemand duidelijk moet maken dat ik
mijn hart heb verloren voor haar. Dan komt me er een gedicht uit waar ik,
hoewel ik die gevoelens (en tevens kansloze missie) een plek heb gegeven,
maanden later nog trots op ben. Nu ook ben ik weer eens ongelofelijk hard
getroffen door cupido maar er komt gewoon alleen maar bagger uit. Ik wil haar
graag bezingen in mijn gedicht alsof zij het geschenk uit de hemel is, haar
beschrijven hoe ik haar zie met mijn door liefde doordrenkte lijf. Maar alles
wat eruit komt is van het niveau van rode rozen en blauwe schepen. Vreselijk!

Ik wil me graag zooo vreselijk boos maken om de vaders die
hun gezin uitmoorden. Volwassen mannen die er achter komen dat hun leven is
mislukt. Beseffen dat hij zijn vrouw niet zijn beloftes kan nakomen die hij in
de beginjaren van hun relatie heeft gemaakt. Hij beloofde haar rijkdom, hij
beloofde haar de wereld en de hemel. De zee en de aarde. Maar het enige wat hij
kon is enkele spermacellen rondspuiten met als resultaat 2 vreselijk vervelende
en verwende kids. Zijn vrouw spendeert al zijn zuurverdiende centjes om maar
een beetje te kunnen lijken op die gooische vrouwen. Maarja in een rijtjeshuis
en met een opel kadett voor de deur lijkt die droom ook een vette illusie. Door
gebrek aan communicatie weet hij niet dat zijn vrouw het allemaal niet erg vind
omdat ze nog vreselijk veel van hem houd! Maar hij weet het niet! Zijn kinderen
zijn dol op hem, hij werkt heel hard en heel vaak om de PSII spellen en barbie
jurkjes te kunnen betalen. Ze zijn hem hiervoor vreselijk dankbaar. Maar hij
weet het niet! En dat doet ie iets waar ik me zo vreselijk boos om kan maken!
Hij neemt! Het recht om te beslissen over het leven van zijn vrouw en zijn
kinderen. Is hij nou helemaal gek geworden! Geen enkel mens, al ben je
putjesschepper of president van de VS, geen enkel mens kan en mag beslissen
over andermans leven.

Ik wordt dat zo vreselijk boos dat ik achter mijn pc wil
gaan zitten om de vaders die dit nog van plan zijn het gemuteerde vogelgriep
virus toe te wensen. De rare vogelsgriep!

Ik wil graag vertellen, als het even kan in dichtvorm dat ik
weer kapitein ben geworden om mijn eigen schip. Ik wil een vervolg maken van
mijn gedicht ‘mijn schip’  want van dat
schip is er nog steeds maar 1 kapitein en dat ben ik! Ik wil vertellen dat ik
voor mezelf heb gekozen, dat ik mijn eigen kennis en kunde heb aangesproken en
heb afgewogen wat voor mij het beste werkt. Al is dit afwijkend van de rest,
daar zit ik niet mee. Ik voel me hier goed bij, ik ga hierdoor beter presteren!
Al lijkt dit voor anderen een stap terug, maar als er één pad bestond naar
succes dan was de succesvol zijn nog nooit zo gemakkelijk geweest. Mijn weg is
ook een weg en maakt het tevens mogelijk succes te boeken op meerdere fronten.
Al zullen sommigen het zien als een teken van zwakte, daar ben ik niet gevoelig
voor. Ik denk eerder dat het een vorm van jaloezie is, het mensen misgunnen dat
ze hun eigen plan maken, dat ze daar zelf toch niet aan gedacht hebben?
Nederland, blokkercultuur, kuddegedrag…dat verklaard een hoop!

Ik wil schrijven weer eens een stuk schrijven over de wijze
waarop ik het leven bekijk. Dit keer over delen, want laatst kwam ik weer eens
een uitspraak tegen. Wie deelt wat hij heeft is het waard dat hij leeft! Denk
daar maar eens over na……want dat is ook wat ik net heb gedaan! Ik heb jullie
laten delen in mijn leed, mijn leed dat wat ik schrijf op dit moment zwaar
bagger is. Het gaat gewoon te goed met me en zoals een heuze Hollander betaamd
(al valt hier met een 4,5 voor de inburgeringstest over te twisten) moet ik wat
te zeiken hebben. Nou, hoor het aan, mijn gezeik!