Monthly Archives: January 2006

Verliefd voor tien seconden

Posted on by
Reply


Een plastic tas, gevuld
met allerlei spullen die ik zelf nooit zal en had kunnen kopen. Mijn moeder
drukte hem in mijn handen vlak voordat ik terug zou gaan naar mijn
studentenkamertje.

“Hier Jongen, neem maar
mee en niet alles in één keer opeten hè!” Zei ze op bemoederende toon.

Ik dankte haar en ging op
weg. De trein is zoals altijd weer te laat, te kort en veel te vol. Ik neem
plaats, leg m’n tassen naast me en zet mijn koptelefoon op mijn hoofd. Het
volume neemt toe wanneer de trein optrekt. Ik dommel een beetje, droom wat, en
af en toe kijk ik door de ramen in de vandaag wel erg donkere nacht, op zoek
naar lichtjes. Intussen rijdt de trein het station binnen en stopt om mensen
uit te laten stappen en anderen binnen te laten.

 

Tussen de zwaar bepakte
studenten, met hun schone was en diepvriesprakjes voor de komende week, komt
een meisje binnen. Ze gaat direct zitten, ik heb haar niet volledig in me op
kunnen nemen, maar er was toch zeker sprake van enig oogcontact. En hoe! Het is
dat ik een beetje ervaring heb met zwemmen in mooie ogen, anders was ik beslist
meegesleurd en verdronken.

Als een kind dat net voor
het eerst in z’n leven een ritje in de achtbaan heeft gemaakt, denk ik: Ik wil
nog een keer! Ik wil oogcontact! Ik zoek tussen de twee stoelen door, maar daar
tref ik een ander paar ogen, oudere ogen, lelijk opgemaakte ogen. Ogen die niet
tot mijn doelgroep behoren. In de reflectie van het raam heb ik meer succes, ik
ontwaar haar gezicht, maar ze kijkt naar beneden.

 

En dan ineens, zoals het
eigenlijk alleen in films kan, zo heerlijk traag en ondersteund door een
romantisch liedje vanuit mijn koptelefoon, kijkt ze op en direct hebben we
oogcontact. Instinct neemt het over en gebied mij niet te staren. Een
onbedwingbare drang om weer te kijken maakt zich van mij meester. Quasi
nonchalant kijk ik naar buiten maar nu let ik totaal niet meer op de lichtjes.
Ik denk aan haar, dat meisje dat ik niet eens ken, die net enkele seconden in
mijn leven is, aan haar ogen die mij nu al 2 keer hebben gevonden. Ik bid dat
ik nog één keer in haar ogen mag kijken. Al is het voor maar 1 keer. Ik bid
eigenlijk nooit, maar dit lijkt me een goede reden.

 

Hoewel de trein het
volgende station heeft bereikt, ben ik blijven steken bij die ogen. Kansloos,
ik vervloek mijzelf en mijn verlegenheid. Ik had moeten vragen of ik haar
krantje mocht lezen of iets anders ogenschijnlijk onbelangrijks. Enkel om met
haar in contact te komen. Ik blijf hopeloos zoeken naar oogcontact, maar daar
kan geen relatie mee ontstaan, laat staan bestaan. Straks stapt ze uit,
verdwijnt ze tussen die lichtjes buiten en is ze weg, voorgoed uit mijn leven.
En ik? Ik blijf achter, voor de zoveelste keer, mijn eigen falen goed pratend,
door haar kleding, make-up of figuur af te kraken. Maar in feite had ik het
wederom te pakken. Een verliefdheid, intens, heftig maar slechts voor 10
seconden.

Mijn schip deel 2

Posted on by
Reply


Dit is mijn schip

En de kapitein dat ben ik

Bepaal toch echt wel mijn
eigen koers

No way dat ik mij in
andermans hekgolf verslik.

 

Te vaak is me dat gebeurd

Is mijn route naar succes
door andere ingekleurd

ben ik blind gaan varen
op

andermans keuzes en dit achteraf
weer betreurt.

 

Maar nu ben ik het zat,

Heb ik gekozen alleen
voor mijzelf

Overtuigd van de
juistheid

Is mijn manier waarmee ik
succes delf.

 

Nu nog worden uitgelachen

En bespot door andere
kapiteins

Zal succes met mijn
manier

worden begroet met een
zure grijns.

 

Velen zullen dit
betitelen

Als zijnde een stap terug

Daaraan heb ik geen
boodschap

Cynici keer ik trots de
rug.

 

Want dit is mijn schip

En de kapitein ben en
blijf ik!

You either climb aboard

Or you can just suck my ….!

Verslaafd aan…oneffenheden en bijna lege potjes.

Posted on by
Reply


Verslaafd zijn aan …roken, eten, kauwgom, bellen, internet. Je kunt het zo
gek niet bedenken of iemand is er wel aan verslaafd. Meestal draagt het woord
verslaving een negatieve lading. In een serie van verhalen over verslavingen
zal ik mijn licht laten schijnen over verslavingen van mensen. In dit vijfde
deel meer over mijn eigen verslavingen. Nou ja, eigenlijk zijn beiden meer een
soort tik van me.

P.S. Heb je zelf een vreselijk leuke,gekke,rare of vervelende verslaving en
vind jij dat jou verslaving in deze serie thuishoort stuur dan even een
mailtje!

Laten we maar bij het begin beginnen. Want ik kom sinds ik op kamers woon
ineens achter mijn tikken. Zeker de tik van bijna lege potjes valt erg op als
er geen plek meer in je kastje is om nog een bijna leeg potje te plaatsen. Je
hebt het inmiddels al wel geraden. Ik heb een tik die mij ertoe weerhoud om
potjes helemaal leeg te maken. Toen ik dit laatst tussen neus en lippen door
aan mijn moeder vertelde zei ze dat ik dit al mijn hele leven deed. Ik weet ook
niet waar het vandaan komt, of welk ideaal, principe of drijfveer er achter
schuilt. Chocopasta potjes is het genre potjes waar ik het meeste moeite mee
heb om ze leeg te maken. Er staan momenteel een stuk of 10 potjes in mijn
kastje die elk goed zijn voor zo’n 2 goed belegde boterhammen. Maar desondanks
zal ik een dezer dagen de potjes gewoon in de glasbak doen belanden. Samen met
enkele potjes pindakaas (al heb ik wel minder moeite om deze leeg te maken). De
reden van dit gedrag zou kunnen zijn dat ik toch een lichte vorm van smetvrees
bezit en ik het gewoon niet kan verdragen om een mes vies te zien aan het
handvat gedeelte. Dat is ook vreselijk vies, zeker als je even snel je boterham
smeert met het gevolg dat je handen en in het allerslechtste geval je kleren
onder de chocopasta zitten. Naast halflege potjes krijg ik het ook niet voor
elkaar om het laatste deel van een stuk kaas op te snijden. Ik gooi het gewoon
weg. Luiheid? Nee, dat denk ik niet want ik moet wel vaker naar de super om
nieuwe kaas te halen. Boter is hetzelfde verhaal. Het laatste stukje uitharken
(anders kan ik het niet betitelen) om een hoekje van je boterham te besmeren
komt niet voor in mijn lijst van handelingen. Ik laat dat liever aan anderen
over….die hebben daar waarschijnlijk wel het geduld voor om dat te doen. Nu ik
het woord geduld opschrijf heb ik een what alcoholics refer to as: ‘a moment of
clarity’. Ik heb gewoonweg niet het geduld om dat laatste beetje pasta eruit te
harken. Of om die 3 kleine plakjes kaas op te snijden met gevaar voor eigen
vingers. Nou, case solved!

Maar ik heb nog een tik, en die tik heb ik ook al m’n hele leven. Het lijkt
een beetje op een autistische tik, maar geloof me dat is het niet! Ik heb
namelijk een oog voor oneffenheden. Een scheef tegeltje, een los hangend
draadje, noem het maar op, in 9 van de 10 gevallen heb ik het al gezien! Echter
mijn argument om mijzelf niet te betitelen als autist is dat ik na het
constateren ervan niet de onbedwingbare drang heb om het recht te zetten. Een
stapeltje bierviltjes waarvan er 1 ondersteboven ligt zal door mij niet kosten
wat kost omgedraaid worden. Nee, daar ben ik veel te lui voor. Zelfs zo lui dat
je mijn kamer als één grote oneffenheid kunt betitelen. Deze tik kwam aan het
licht, gisteravond, toen ik meedeelde dat 1 van de       scheef hing. Ik had het de allereerste
keren dat ik er zwom al gezien, her en der al eens gezegd tegen mensen, maar na
een kleine maand was het nog niemand opgevallen. Nadat ik het zorgvuldig voor
iedereen had uitgeteld (voor de minder intelligente zelfs meerdere keren op
meerdere manieren) bleek ik toch gelijk te hebben. Maarja het zet je wel aan
het denken dat ik de enige was die het tot dan toe had gezien. Ach ja, wie weet
is het een talent die ik in de toekomst goed kan gebruiken in mijn werk. Als ik
een oneffenheid uit cijfers moet halen of mijn eigen kind in een menigte wil
identificeren (oohh die kan eigenlijk niet he?). Maar goed elke gek heeft zijn
gebrek! Ben ik stiekem wel een beetje benieuwd wat jouw tik is….wil jij hem met
ons delen?

Het schiet niet op!

Posted on by
Reply


Ongelofelijk. Ik heb het nog nooit zo erg gehad zeg. Zoveel
ideeën en alles wat eruit komt is bagger. Echt werkelijk waar ik kook over van
ideeën. Maar ik krijg er gewoon niet een verhaal uit. Het gaat waarschijnlijk
gewoon te goed met me. Ik moet ongelukkig zijn, ziels ongelukkig. Vreselijk
medelijden met mijzelf, dan maak ik pas mooie of goede stukken.

 

Ik moet zo vreselijk hopeloos verliefd zijn, me geen raad
meer weten hoe ik met mijn verlegen donder iemand duidelijk moet maken dat ik
mijn hart heb verloren voor haar. Dan komt me er een gedicht uit waar ik,
hoewel ik die gevoelens (en tevens kansloze missie) een plek heb gegeven,
maanden later nog trots op ben. Nu ook ben ik weer eens ongelofelijk hard
getroffen door cupido maar er komt gewoon alleen maar bagger uit. Ik wil haar
graag bezingen in mijn gedicht alsof zij het geschenk uit de hemel is, haar
beschrijven hoe ik haar zie met mijn door liefde doordrenkte lijf. Maar alles
wat eruit komt is van het niveau van rode rozen en blauwe schepen. Vreselijk!

Ik wil me graag zooo vreselijk boos maken om de vaders die
hun gezin uitmoorden. Volwassen mannen die er achter komen dat hun leven is
mislukt. Beseffen dat hij zijn vrouw niet zijn beloftes kan nakomen die hij in
de beginjaren van hun relatie heeft gemaakt. Hij beloofde haar rijkdom, hij
beloofde haar de wereld en de hemel. De zee en de aarde. Maar het enige wat hij
kon is enkele spermacellen rondspuiten met als resultaat 2 vreselijk vervelende
en verwende kids. Zijn vrouw spendeert al zijn zuurverdiende centjes om maar
een beetje te kunnen lijken op die gooische vrouwen. Maarja in een rijtjeshuis
en met een opel kadett voor de deur lijkt die droom ook een vette illusie. Door
gebrek aan communicatie weet hij niet dat zijn vrouw het allemaal niet erg vind
omdat ze nog vreselijk veel van hem houd! Maar hij weet het niet! Zijn kinderen
zijn dol op hem, hij werkt heel hard en heel vaak om de PSII spellen en barbie
jurkjes te kunnen betalen. Ze zijn hem hiervoor vreselijk dankbaar. Maar hij
weet het niet! En dat doet ie iets waar ik me zo vreselijk boos om kan maken!
Hij neemt! Het recht om te beslissen over het leven van zijn vrouw en zijn
kinderen. Is hij nou helemaal gek geworden! Geen enkel mens, al ben je
putjesschepper of president van de VS, geen enkel mens kan en mag beslissen
over andermans leven.

Ik wordt dat zo vreselijk boos dat ik achter mijn pc wil
gaan zitten om de vaders die dit nog van plan zijn het gemuteerde vogelgriep
virus toe te wensen. De rare vogelsgriep!

Ik wil graag vertellen, als het even kan in dichtvorm dat ik
weer kapitein ben geworden om mijn eigen schip. Ik wil een vervolg maken van
mijn gedicht ‘mijn schip’  want van dat
schip is er nog steeds maar 1 kapitein en dat ben ik! Ik wil vertellen dat ik
voor mezelf heb gekozen, dat ik mijn eigen kennis en kunde heb aangesproken en
heb afgewogen wat voor mij het beste werkt. Al is dit afwijkend van de rest,
daar zit ik niet mee. Ik voel me hier goed bij, ik ga hierdoor beter presteren!
Al lijkt dit voor anderen een stap terug, maar als er één pad bestond naar
succes dan was de succesvol zijn nog nooit zo gemakkelijk geweest. Mijn weg is
ook een weg en maakt het tevens mogelijk succes te boeken op meerdere fronten.
Al zullen sommigen het zien als een teken van zwakte, daar ben ik niet gevoelig
voor. Ik denk eerder dat het een vorm van jaloezie is, het mensen misgunnen dat
ze hun eigen plan maken, dat ze daar zelf toch niet aan gedacht hebben?
Nederland, blokkercultuur, kuddegedrag…dat verklaard een hoop!

Ik wil schrijven weer eens een stuk schrijven over de wijze
waarop ik het leven bekijk. Dit keer over delen, want laatst kwam ik weer eens
een uitspraak tegen. Wie deelt wat hij heeft is het waard dat hij leeft! Denk
daar maar eens over na……want dat is ook wat ik net heb gedaan! Ik heb jullie
laten delen in mijn leed, mijn leed dat wat ik schrijf op dit moment zwaar
bagger is. Het gaat gewoon te goed met me en zoals een heuze Hollander betaamd
(al valt hier met een 4,5 voor de inburgeringstest over te twisten) moet ik wat
te zeiken hebben. Nou, hoor het aan, mijn gezeik!