Het is gemakkelijk om te
schrijven over iets waar je je aan ergert of wat je dwars zit. Het lucht
vreselijk op en het werkt vaak ook nog! Maar mocht je die indruk hebben, ik ben
geen zeurpiet. Heb niet last van mijn zeurzakje. Ik kan ook zeker genieten van
de mooie dingen van het leven.
Zoals laatst las ik in
het Erasmus Magazine (nummer 8,2005) het volgende bericht geschreven door Anke Hektzel.
Ik kreeg er een glimlach van op mijn gezicht en direct ging er een gedachte
door mijn hoofd.
Lees eerst het stukje
maar!
Fantastisch he? Vooral
die foto….zo aandoenlijk! Op zulke momenten roept iets in mij: Ik wil ook pappa
worden!!!!
Echt waar, kinderen zijn fantastisch! Zoals laatst ook bij de supermarkt. Het
was een zaterdagmiddag, en ik snap het ook niet, maar heel de buurt lijkt dan
massaal boodschappen te gaan doen. Gevolg, lange rijen voor de kassa, mensen
die nooit in supermarkten komen vergeten spontaan hun groente af te wegen. Maar
goed, ik stond dus in één van die lange rijen en stond achter een pappa die met
zijn dochtertje boodschappen had gedaan. Het meisje had een kinderkarretje
volgeladen met een stuk of 15 flesjes AA-Drink multi vitamine. Al deze 15
flesjes moesten op de lopend band. Dus het meisje ging aan de slag, met de
grootste zorgvuldigheid pakte ze een flesje en liep om het karretje heen naar
de lopende band om vervolgens volledig uitgestrekt nog net het flesje erop kon
zetten…vervolgens liep ze weer om het karretje heen om de volgende te pakken.
Omdat de flesjes niet allemaal op het randje pasten deed pappa, terwijl zijn
dochter even niet keek, de flesjes verspreid op de lopende band staan. En dan
duurt het uitladen van 15 flesjes wel verdomd lang! Maar het leek wel alsof er
niets meer gebeurde in de winkel. Iedereen zat vertederd te kijken naar hoe
uiterst zorgvuldig en gedreven het meisje haar karretje uitlaade. Waar
treuselende mensen al snel bestookt worden met boze blikken en gezucht, leek
niemand ermee te zitten dat dit hele proces bijna 5 minuten in beslag nam.
Geweldig….en weer dat stemmetje…ik wil ook pappa worden!
Maar soms denk ik
ook…..nou…nee…ik hoef geen pappa te worden. Neem nou Bob! Bobje…dit las ik op
een site afgelopen weekeind: Ben je nog
niet in de stemming, dan kom je dat nu zeker. Want met onze kleine bolle Bob is
het altijd feest. Deze 9-jarige bitterbal barst namelijk van het talent en
zorgt er met zijn vette nummers voor dat onze voetjes automatisch van de vloer
gaan. Oja, check ook zijn geniale videoclip.
Maar ik denk dat Bob daar
niets aan kan doen. Het zullen vast de ouders zijn! Als je het nog aan kunt dan
moet je de videoclip nog maar een keer kijken en dan zoeken waar Bob z’n zusje
staat. Deze bamibal voelde zich natuurlijk achtergesteld door het succes van
Bob en heeft nachten lang liggen krijsen opdat ze in de videoclip mocht
optreden samen met haar vriendinnetje.
Ook ben ik bang dat ik
vader zal worden van iemand die in staat is iets te doen want een normaal mens
nooit in z’n kop zal halen. http://www.koreus.com/media/foot-spectateur-plongeon.html
Maarja, daar heb je als
vader natuurlijk wel wat over te zeggen aangezien je een deel van jou kopieert.
Dus zo erg zal het wel niet worden. Daarnaast mogen mijn kinderen alles zolang
ze anderen maar niet tot last zijn zoals Bob of als ze zichzelf maar niet voor
schut zetten zoals Jolley Jumper!