Het Not-invented-here
syndroom, serieus, ik heb dit niet verzonnen! Het is een wetenschappelijke term
voor de aversie van mensen om dingen aan te nemen die niet door hun zelf of
iemand binnen hun sociale netwerk zijn bedacht. Menon en Pfeffer hebben dit
begrip in 2003 geintroduceerd. Dit fantastische syndroom is direct een mooie
ingang voor waar ik het over wil hebben. Egocentrische mensen die zichzelf ook
nog eens te pas en te onpas complimenteren. Mag ik ff kotsen?

Op zich heb ik niet
zoveel problemen met egocentrische mensen. Ze denken alleen aan zichzelf,
vinden zichzelf geweldig dus ze zullen nooit aan je vragen hoe het met je gaat
en ze zullen je al helemaal niet vragen hoe het nou met je gaat.
Fantastisch….lekker rustig zou ik zeggen. Jammergenoeg is dit enkel theorie.
Want als jij jezelf fantastisch vind en je dat continue tegen jezelf loopt te
verkondigen gaat dat op den duur toch knap vervelen. En hoe geweldig je ook
bent, je kunt niet elke keer een nieuwe manier vinden om jezelf te
complimenteren. Wat gaat een egocentrisch persoon doen? Juist, die gaat naar
complimentjes vissen. En op zich is ook daar helemaal niets mis mee als je er
zelf van overtuigd bent dat je een uitstekende bijdrage hebt geleverd aan de
mensheid. Maar omdat je egoist bent en verliefd bent op jezelf vind je alles
wat je doet het waard om naar een complimentje te vissen. Is het niet verbaal
vissen naar een complimentje, dan is het wel fysiek door een beetje met je
schouders heen en weer te zwiepen (zo’n arrogant loopje). “Goed bezuuhhg’ of
‘Dat doet ie ff’ of nog erger ‘Dat wat ik heb gedaan was wel erg goed
he?’…..een kleine greep uit het vissen naar complimenten. Met groepsopdrachten
toch ff jouw bijdrage eruit halen en ff benadrukken dat jij dat toch ff mooi
had gedaan en daar zoooooveel tijd en energie in hebt gestoken dat jij (je durf
het eigenlijk niet te zeggen) vind dat je een hoger cijfer moet hebben dan de
rest.

Best zielig eigenlijk
vind je niet? En wat ik helemaal zielig vind is dat ze het zelf waarschijnlijk
niet eens door hebben. Gadverdamme, ze hebben zichzelf zo erg gehersenspoeld
dat ze hun eigen walgelijke gedrag niet eens meer zien. Ik heb wel een beetje
met ze te doen. Maar waar is het mis gegaan?

In de jeugd? Ik denk het
wel, ik denk dat ouders daar een grote bijdrage in hebben. Een kind
complimentjes geven is fantastisch, maar niet alles is fantastisch. Of
misschien is het wel de andere kant op gegaan, het kind is nooit
gecomplimenteerd en is maar in zichzelf gaan geloven, zichzelf complimenteren.

Zeker is wel dat het deze
personen ontbreekt aan enige zelfkritiek en zelfkennis. Lijkt me best lastig,
als alles wat je doet zo fantastisch is waar haal je de uitdagingen in je leven
vandaan? Waar haal jij de doelen uit die je wilt bereiken, heb je wel doelen
eigenlijk? Heb je ambities, behalve je jezelf aan te praten dat je de beste
bent…..en dan nog…al was je dat dan heb je nog steeds niet het recht om dit
luid proberen te verkondigen. Denk je nou echt dat mensen je serieus nemen? Dat
ze één stap harder voor je gaan lopen? En wat ik me zeker afvraag…heb je wel
vrienden? Ja, kennissen vast wel…gewoon vage vrienden…maar ik bedoel echte
vrienden! Vrienden die jou door dik en dun steunen, waar je met al je problemen
terecht kunt, die je helpen als je in de sjit zit. Het zou me verbazen als je
die hebt, want wie wil nou een beste vriend die enkel aan zichzelf denkt, die
zichzelf vreselijk goed vind, die geen interesse heeft in jouw? Best zielig
eigenlijk….nu ik dit zo opschrijf verdwijnt mijn gevoel van misselijkheid en
maakt dit plaats voor medelijden. In plaats van dat ik je met je kop door de
muur zou willen rammen zou ik…nee dat wil ik eigenlijk nog steeds maar dan met
een andere intentie. Niet om je het zwijgen op te leggen, maar om proberen te
ogen te openen. Wake up, get real! Neem van mij aan dat dit niet de manier is
waarop je de rest van je leven wilt doorkomen!!!! Maarja als je lijdt aan het
‘Not-invented-here’ syndroom zal ik slechts een roepende in de woestijn
blijven…..veel sterkte!!!!!