Verslaafd zijn aan …roken, eten, kauwgom, bellen, internet. Je kunt het zo
gek niet bedenken of iemand is er wel aan verslaafd. Meestal draagt het woord
verslaving een negatieve lading. In een serie van verhalen over verslavingen
zal ik mijn licht laten schijnen over verslavingen van mensen. In dit vierde
deel meer over mensen die verslaafd zijn aan nieuws…nieuwsjunkies zeg maar.
Maar ook over mensen die totaal geen nieuws tot zich (willen) nemen.

P.S. Heb je zelf een vreselijk leuke, gekke, rare of vervelende verslaving
en vind jij dat jou verslaving in deze serie thuishoort stuur dan even een
mailtje!

Ik ben een nieuwsjunkie!
Zo, dat is er uit. Ik ben werkelijk waar verslaafd aan het tot mij nemen van
nieuws. Afgaande op een ruwe schatting kunnen pagina’s 101,601 en 704 zo’n 10
per dag op mijn bezoek rekenen. Daarnaast luister ik voor ik ga slapen en bij
het wakker worden naar Radio 1. Kijk ik wel minstens 1 Nos Journaal per dag en
lees ik als ik daartoe de kans heb zowel de Spits als de Metro als ik in de
trein zit. Internet pagina’s als www.fok.nl en
www.nu.nl bekijk ik veelvuldig en lees ik graag
opiniebladen als Elsevier en HP/de Tijd.

Als er een bepaalde
ontwikkeling gaande is in de wereld weet ik het en vaak heb ik er dan ook nog
eens een mening over.

Toch zie ik het niet als
een vervelende verslaving. Op de hoogte zijn van de dingen die er in de wereld
gebeuren zie ik meer als een soort plicht die je hebt als wereldburger. Ook
voor ‘later’ kan het voordelen bieden. Mocht je later bij een bedrijf komen te
werken dat zaken doet in Irak dan is enige kennis over dat land wel een
vereiste. Zo kun je natuurlijk nog uren doorgaan met mogelijk voordelen
benoemen van het bijhouden van nieuws.

Een gevaar is echter
wanneer je het nieuws dat je tot je neemt voor waar aanneemt. Zelfs in
Nederland is er sprake van propaganda. De kunst is objectief nieuws tot je te
nemen. Een artikel is ook maar door een persoon geschreven die zijn visie
daarop weergeeft.

Jammer genoeg zijn er
genoeg mensen die het nieuws dat ze tot zich nemen voor waar aannemen en
feitelijk dus met alle winden meewaaien. Mensen die aan de lippen hangen van
Wouter van de Bos (zoals laatst een vrouw op het nieuws zei) en wat hij zegt
voor waar aannemen….gevaarlijk!

Het lijkt wel een soort
gemakzucht van mensen om niet verder te denken dan wat je leest.

Maar waar ik me al jaren
aan erger nee, eigenlijk sterker…waar ik me al jaren over verbaas is dat heel
veel mensen niet het nieuws volgen….ze weten gewoon niet wat er zich in de
wereld afspeelt. Ze nemen enkel nieuws tot zich dat binnen hun interesse gebied
ligt. Sportfreaks lezen enkel de sportpagina uit de krant. Prive/Story lezers
willen graag op de hoogte gehouden worden van de nieuwste roddels …en kijken
dus RTL Boulevard.

Het is dan best vervelend
dat je mensen dan moet uitleggen wat er gebeurd is alvorens je naar hun mening
kunt vragen. Hoe kunnen deze mensen ooit functioneren in deze maatschappij? Hoe
zijn mensen in vredesnaam in staat om ontwikkelingen en veranderingen bij te
houden?

Het was al zo op de
Middelbare school, dat mensen iet wisten wat er in de wereld gebeurde. Er
ontstond zware stress toen voor het vak Nederlands een betoog geschreven moest
worden over een actueel onderwerp. Ik zelf had het moeilijker met het uitkiezen
over welk onderwerp ik een betoog wilde schrijven omdat ik over elk onderwerp
wel wat te zeggen heb. Maar goed, op de middelbare school kan ik me nog wel een
beetje voorstellen dat je liever geniet van je onbezorgde jeugd dan dat je je
zogen maakt over Israel, Irak of het ‘dreigende terrorisme’. Maar als je ouder
wordt ga je je toch steeds meer interesseren voor wat er in de wereld gebeurd?
Of ben ik nou debiel?

Ik als nieuwsjunkie
verafschuw dan ook de nieuwsshow van intelligent Nederland ‘SBS6 actienieuws’
waarin het vermiste geitje van boer Jansen de opening is! Goh wat erg. En waar
een analyse wordt gegeven van Gerard Joling zijn nieuwe haarimplantaten. Ik
wordt dat echt gillend gek als ik daar naar moet kijken (want ik heb 2 fans van
SBS6 niveau programma’s in huis wonen). Een analyse waarom die debiele
Hollanders ineens panisch zijn geworden voor een terroristische aanslag en
waarom dat zo’n onzin is lijkt me veel verstandiger.

Maarja, als mensen niet
eens verder kunnen denken dan wat ze morgen aan zullen trekken zal dat ook
weinig zoden aan de dijk zetten.

We zijn gedoemd! Ik ben
er zeker van! Men loopt maar als ene kudde koeien achter de machthebber in dit
land aan. Men slikt het invoeren van de identificatieplicht trouw zonder in te
zien dat dit een ernstige inbreuk op je privacy is. Alles in het kader van
terrorisme bestrijding. Alsof het afgelopen jaar terroristen zijn opgepakt door
een paspoort controle. En het gaat steeds verder, opslaan internet en bel
verkeer, maar iedereen haalt zijn schouders op. Niemand ziet in dat stukje bij
beetje wij vervallen in een wereld zoals George Orwell heeft beschreven in het
boek ‘1984’. The proles zoals hij ze noemt…ik noem het maar de domme massa….ze
worden dom gehouden, Stapje voor stapje wordt hun privacy ontnomen en de dupe
hiervan zijn de ‘intellectuelen’. Zij zien in dat het hartstikke fout gaat,
maar kunnen er niets tegen doen. Wachten is slechts op het moment dat de
‘proles’ inzien dat het veel te ver is gegaan met het inperken van de privacy.
Maar dan zal het helaas te laat zijn. Orwell’s hoofdpersoon zegt ook: The power
lies in the proles! De domme massa heeft macht over wat er in de toekomst
gebeurd. Maar zolang deze dom (SBS6 nieuws) en bang (terreuralarm) worden
gehouden zal er niets gebeuren.

Ik denk dat ik maar ga
afkicken van mijn nieuwsverslaving, ik word ook dom en bang…en wellicht maak ik
niet meer mee dat de elite beleidsmakers de wereld naar de klote helpen. Dan
sterf ik dom, onwetend en gelukkig!

Volgende keer: Verslaafd
aan…hetzelfde

Ik doe het ook nooit
goed! Als je dat ergens hoort denk je negen van de tien keer dat het uit de
mond van een gefrustreerde puber komt of van een kind dat voor de zoveelste
keer op zijn donder krijgt van zijn 20x fanatiekere voetbalpappa. Maar in dit
geval is geen van beide het geval. Het komt van mij!

Eigenlijk wilde ik dit
stuk eerst ‘Zin om te huilen noemen’. Waarom? Allereerst omdat ik al een half
jaar een half artikel heb liggen waar ik elke keer als ik zin had om heel hard
te gaan huilen aan wilde gaan werken. Emotie is goed, erg fijn zelfs want het
geeft je een hele hoop inspiratie. Maar teveel emotie kan je ook doen
verstoppen. Helaas!

Maar de twee titels
hebben wel veel met elkaar gemeen. Het is soms zo vreselijk frustrerend. Maar
aan de andere kant is het ook wel weer de charme die het leven met zich
meebrengt. Het gaat nooit goed! Het is gewoon niet mogelijk. Het kan niet dat
je compleet gelukkig bent. Het is gewoon onmogelijk! Waarom? Dat zal ik je
proberen uit te leggen aan de hand van mijn leven.

Tot ongeveer anderhalf
jaar terug was mijn leven een puinhoop. Ook hier heb ik in verhalen van mijn
zijde regelmatig aan gerefereerd. Ik ben lui…..heel erg lui! Maar eigenlijk ook
weer niet. Laat ik het anders stellen…ik heb de neiging heel erg lui te zijn.
Voornamelijk lui als het om mijzelf gaat. Ik heb gelukkig nog wel zoveel
respect dat ik anderen niet meetrek in mijn luiheid. Als er groepswerk aan te
pas moet komen draag ik, lui of niet, altijd mijn steentje bij. Maar ik ben ook
een hele goede kluizenaar. Heerlijk soms hoor, maar niet te vaak en niet
teveel. Nu ben ik daarmee al zovaak op me bek gegaan dat ik dat gedrag
inmiddels bij mezelf redelijk vlot doorheb en weet ik ook wat ik daarmee moe
doen. Na zo’n 4 jaar ploeteren heb ik mijn leven op de rit, gaat mijn studie
goed en heb ik daar ook de grootste lol in. Maarja zoals de titel al luidt. Ik
doe het ook nooit goed. Met zwemmen gaat het wat minder fijn. Nou, op zich valt
het ook wel mee, maar die bijna ziekelijke drang die een topsporter heeft om te
presteren werkt ook wel eens tegen je. Ik weet van mezelf wel dat ik nu nog
niet hard kan zwemmen. Ik train me een slag in de rondte en ben daardoor zo
vermoeid dat het verbeteren van mezelf praktisch onmogelijk is. Maar je blijft
hopen. Je voelt dat er veel meer in je zit dan er op dit moment uitkomt. Ik
weet dat ik beter kan presteren dan ik nu doe….ik wil het ook zooo vreselijk
graag laten zien. Aan mijn ouders, aan mijn coach, aan mijn mede zwemmers maar
bovenal aan mijzelf. En vooral die laatste zit me vreselijk in de weg. Hij
zorgt ervoor dat ik zo’n druk op mijzelf leg dat het nog zwaarder gaat, nog
geforceerder, dat ik immer blijf hopen dat ik ondanks de vermoeidheid resultaat
kan zien van mijn inspanningen. Mar het blijft maar uit!

En weet je wat het gekke
is? Je omgeving zegt dat het allemaal wel goed komt. En diep van binnen weet je
dat zelf ook. Maar het is gewoon gericht aan dovemans oren. Je wilt elke keer
als je het water in duikt presteren. Winnen van de rest maar vooral winnen van
jezelf. Harder dan je ooit bent gegaan. Maar het lukt gewoon niet. Moedeloos.
Moedeloos wordt je er bijna van. Nog een maand te gaan en in die maand ga ik
steeds meer gas terug nemen, uitrusten. Mijn lijf de kans geven bij te komen van
alle geleverde arbeid om zo sterker dan ooit aan de start te staan. Maar hoe
vreselijk gekmakend is het dat je in de aanloop naar dat moment geen enkele
bevestiging voor jezelf krijgt dat je op de goede weg bent. Je wacht gewoon op
dat ene teken ….al is het maar piepklein zodat alleen ik hem zie….dat je op de
goede weg zit. Dat zou zoveel rust geven, zoveel vertrouwen en zoveel meer
energie geven. Het maakt de sport wel interessant op zich, naast dat je in de
training en wedstrijden een fysieke uitdaging aangaat is daar ook nog een
mentale uitdaging bijgekomen. Maar waar ligt de grens? Tot wanneer blijf je
proberen? Ik weet het gewoon niet. Ik word echt gek! Ik zit nu dit verhaal te
typen met pijn in mijn gehele lijf. Als ik niet studeer of zwem ben ik wel aan
het slapen. Moe, vreselijk moe, van zowel het fysieke uitputten alswel het
mentale. Het vreet aan je. Je ziet je omgeving fluitend naar de training gaan,
wedstrijden zwemmen met daarin tijden waar ik van zou dromen. En ik? Ik lig te
ploeteren, hopend op dat ene lichtpuntje.

Zielig? Nee, kom op zo
bedoel ik het nou ook weer niet, maar samenvattend, als je 15 uur in het water
ligt en 3 uur krachttraining per week doet voor een maand of 3 of 4 in voorbereiding op een
vreselijk belangrijk moment in je zwemcarrière (want zo zie ik het wel) dan zou
je graag zien dat datgene wat je doet goed is, genoeg is. Of de pijn die je
hebt tijdens de training, als je ’s morgens opstaat het wel waard is. Of de
sociale contacten die je tot een minimum beperkt bijdragen aan het bereiken van
dat doel of dat ik wellicht kostbare vriendschappen op het spel zet voor een
kansloze missie. Ik weet het gewoon niet! En ik kan het ook bij niemand kwijt.
Mijn collega zwemmers ga ik daar niet mee lastig vallen want ze laten denken dat
ik een mietje ben is helemaal niet verstandig. Ik doe ook niet mee aan hun
eeuwige gekreun en gesteun….ik wordt er gek van! Ook bij mijn niet topsport
vrienden kan ik hier moeilijk mee aankomen, niets ten nadele van hun maar ze
begrijpen gewoon niet hoeveel pijn je hebt. Al ben ik er inmiddels redelijk aan
gewend (als dat ooit kan) dat ik altijd moe ben, altijd pijn heb, maar zij
hebben dat nog nooit ervaren dus kan ik ook niet bij hun daarover aankloppen.

Het hoeft ook helemaal
niet want het is ook ‘mijn probleem’ ik ben ook de enige die deze onzekerheid
weg kan nemen, ik ben de enige die me de druk van het presteren oplegt. Maar ik
wil me zo vreselijk graag bewijzen. Ik wil laten zien aan de coach, aan de
technisch directeur, aan mijn mede zwemmers, aan mijn ouders maar ook weer
vooral aan mijzelf dat ik mijn plek in NZE (die ik (naar mijn idee)eigenlijk
nog niet echt heb verdient) waard ben.

Toch ben ik ook wel blij
met dit gevoel (zeg ik heel dapper :S). Zoals ik in het begin al zei is dit wel
de charme die het leven met zich meebrengt. Ik kan ook gewoon stoppen met
zwemmen, een baantje nemen, met 2 vingers in mijn neus mijn studie afronden,
een beetje feesten. Als ik dat eerder had gedaan dan was ik nooit de persoon
geworden die ik nu ben. Momenten van intens geluk en intens verdriet vormen je
tot de persoon die je echt bent. Daarom heb ik al zovaak gezeten met het halve
verhaal van ‘Zin om te huilen’ voor me neus. Ik heb vaak dat ik zo vreselijk
zin heb om te huilen. Gewoon alles van me af janken.. Bovenstaande lijkt me een
reden genoeg om gewoon een seven die kraan goed open te zetten en als die
spanning, stress en onzekerheid van je af te zetten. Maar het lukt gewoon niet!
Waarschijnlijk raak ik door die overload aan emotie zo verstopt dat het gewoon
niet verder gaat dan een half verhaal over janken. Gek eigenlijk!

Een spreuk verteld:
Datgene wat ik vandaag doe is belangrijk, want ik geef er een dag van mijn
leven voor! ….Vreselijk waar ja, maar ja hoe weet ik dat datgene wat ik vandaag
doe wel belangrijk genoeg is? Dat er eigenlijk iets veel belangrijker is dat ik
niet zie? Maarja: Onzekerheid is de enige zekerheid in
het leven!

Waarschijnlijk als je dit
verhaal leest komt het op je over als een onsamenhangend, vaag, verontrustend
en met zelfmeelij doordrenkt verhaal. Dat kan heel goed, dat mag ook. Maar dit
is een verhaal dat niet met het hoofd is geschreven maar met het hart. Er zit
ook geen boodschap in, of iets dergelijks. Zoek er niets achter, ik ga gewoon
door met zwemmen, met trainen en met leven …het zijn gewoon de gedachten,
overpeinzingen opgeschreven door een 21 jarige jongen die de last niet meer op
zijn hart kon dragen.

Dat ik een muziek freak
ben is wel bekend. Ik heb altijd muziek op staan. Tijdens het opstaan, tijdens
het studeren, tijdens het reizen en zelfs tijdens het slapen. Maar het is soms
best grappig om ineens een soort van flash back te hebben bij het horen van een
bepaald nummer.

Zoals het nummer Lemmon
tree van Fools Garden. De eerste klanken van dit nummer sleuren me direct een
aantal jaar terug en ik zie mijzelf zittend in de Renault Megane naast mijn
moeder. Het is nog donker en er is geen hond op de weg. Wel een tweetal honden
op de boerderij waar we altijd langsrijden. Ze hebben van ons stemmetjes
gekregen waarmee we 5 minuten van de rit gekkigheid om maken. En dan start dit
nummer. Vrolijk zitten we met zijn tweeen mee te deinen op het nummer. Bijna 10
jaar zo’n 5,6 of 7 keer in de week van Veenendaal naar Barneveld….duizenden
liedjes op de radio maar slechts dit nummer dat je doet denken aan die leuke
ritjes met mijn moeder! Geinig toch?

Of Acda en de Munnik met
hun veel te vaak gedraaide Niet of nooit geweest, alsmede het gehele repertoire
van Kinderen voor kinderen, Huub Hangop werpen me terug naar het CLV zeilkamp
in Langweer. Op het paviljoen Hepkema (als ik het me goed herinner) werden deze
nummer kannon hard gedraaid. Alsmede het wakkerwordt bandje en later de Wacky
wake-up cd. Ook marco Borsato met Alles kwijt doet me met tranen in de ogen
denken aan die mooie tijd. Tijdens het afwassen van de pannen met hachee of
goulash borden uit je dak gaan op Josh Wink 
met Higher state of Consciousness. Geweldig! Toentertijd bekent als het
climax nummer. Waarom? Omdat het nummer (mits heel hard gedraaid) je naar een
vreselijk geweldige danskick brengt. Je moet dan gewoon gaan springen en
dansen.

Guus Meeuwis zijn ‘Het is
een nacht’ doet me denken aan een van mijn vriendinnetjes op de basisschool
waar ik van groep 3 tot aan groep 8 verkering mee had. Tijdens de allerlaatste
Sinterklaas viering in groep 8 dus, had ze mijn lootje getrokken. Als cadeau
kreeg ik toen haar versie van dit nummer speciaal voor mij. Toen dacht ik nog
van jeetje wat is dit, al was ik wel vet trots dat zij dat voor mij durfde. Het
klonk zo vals als een kraai maar het is nog steeds het meest lieve wat ooit
iemand voor mij heeft gedaan! En ik denk dat dat ook de rest van mijn leven zo
zal blijven. Op dat moment dacht ik; wouw wij blijven voor altijd bij
elkaar…zij is het helemaal. Maar ze ging naar een andere school….ging direct
zoenen met iemand anders en toen is het uitgegaan. Ik heb haar daarna ook jaren
niet meer gezien tot vorig jaar. Toen was ik toevallig als coach mee met een
wedstrijd voor kleine kids in Rhenen. In Rhenen speelde ze korfbal maar of ze
dat nog steeds deed wist ik niet meer. Mar ineen zag ik haar!!! Bovenaan de
trap met haar korfbal team stond ze te kletsen. Ze heeft me niet gezien…althans
dat denk ik. Ik durfde haar ook niet te roepen. Zou ze me nog herkend hebben?
Zou ze überhaupt met me willen praten? Ik durfde het gewoon niet. Ze was niet
veel veranderd en had nog steeds die mooie uitstraling. En elke keer denk ik
aan har terug als Guus zijn klassieker weer langs komt.

Een ander mooi moment uit
mijn leven draait om het nummer van Smashmouth – I’m a believer. De vrolijke
cover van the Monkees. Tijdens de laatste scene van Shrek startte dit nummer in
en toen kreeg ik mijn eerste zoen. Verdoofd wat me overkwam zat ik daar totdat
ik weer terug op aarde was en dacht, laat ik ook eens terugzoenen. En ook dit
nummer heeft dus een speciale herinnering die het met zich meedraagt.

The Radio’s…voor velen
onbekend maar voor mij een begrip. Symbool voor mijn jeugd zou ik durven
stellen. Ze zullen de rest van mijn leven en erna met me mee gaan. I wish…..dat
is het mooiste nummer dat ik ooit heb mogen horen. De live versie dan! Als ik
om te overlijden (te vroeg, te laat of precies op tijd) dan wil ik dit nummer
horen! En alsjeblieft….draai hem helemaal! Want halverwege is een stilte!!!! En
ik zou diegene nooit meer vergeven als het nummer te vroeg wordt beeindigd.
Jammergenoeg geven niet alle nummer een vrolijk, romantisch gevoel met zich
mee. Sommige nummers laten ook een k*tgevoel achter…zoals….

Coldplay…een fantastische
band…eigenlijk de beste band van de afgelopen 5 jaar is eigenlijk een van de
laatste nummers waar ik een herinnering bij heb. De live uitvoering (2003) van
het nummer See you soon, was het moment waar ik mijn geluk, voor in ieder geval
de eerst komende jaren , had kunnen vastleggen. Luisterend naar het nummer
liggend naast een vreselijk lief en mooi meisje vergat ik alles om mij heen.
Toen…ja toen had ik actie moeten ondernemen en het enige wat ik toen zij…dit is
echt een mega mooi nummer. Stom!!!!!! Ik had iets anders moeten zeggen. Iets in
de trant van dat ik gelukkig was, dat ik verliefd was, dat ik haar wilde
zoenen…zoiets….iets behalve heel hard…wouw dit is een mega mooi nummer! Ik kan
mezelf nog steeds voor me kop slaan. Sukkel Sukkel Sukkel!

Als ik 1 ding anders had
kunnen doen het afgelopen jaar? Dan was dat het geweest! Dat moment. In het
diepste van mijn hart, in het punt van mijn pinkteen en elke andere plek op of
in mijn lichaam heeft spijt van dat ene moment….en nou? Nu moet ik
afwachten……afwachten tot de kans dat ik het kan overdoen! Gewoon in 1 keer goed
doen….en hopelijk als de goden mij gunstig gezind zijn komt het toch nog goed!
Maar hoe dan ook zal ik moeten vertellen wat ik toen had moeten doen! Of zij
hetzelfde voelt voor mij is een raadsel maar ze moet het horen! Van mij…direct….face 2 face….so a I have to do is wait! But it is so damn hard! Ik wil het haar zeggen het
liefste nu! Coldplay ik haat jullie!!!!waarom maken jullie van die mooie
muziek?

Vandaag is je geluksdag.
Ik geef je advies…helemaal gratis! Ja, nu heb ik jullie aandacht. Ik heb het
woord ‘gratis’ gebruikt en als een goed Nederlanders betaamd ben je nu volledig
op je hoede. Wat het advies is? Ga niet juichen, high fives geven, springen als
je een glas wijn in je handen hebt! Dat geeft vlekken! Handig advies he? Maar
wacht er is meer!

Ik ben toch in een goede
bui dus zal ik er maar wat adviezen bij doen. Bof jij even dat je op ‘lees
meer’ hebt geklikt! Nou we gaan beginnen.

Het eerste advies is
direct een heel dringend advies. Als je onder de douche staat van een openbaar
zwembad en het is nog vroeg (uurtje of 8), maar eigenlijk geld het op elk
tijdstip, dan ga je niet je duikbril lopen te likken alsof je een bakje vla aan
het eten bent. Gadverdamme, het is naast vreselijk vies ook nog eens heel erg
dubieus. Sta je die vrouw naast je te demonstreren wat je allemaal niet met een
duikbril en je tong kunt. Die vrouw moet er niet aan denken hoor op de vroege
ochtend! Niet doen dus!

Nog een advies…ook voor
in het openbare zwembad. Als je na het zwemmen gaat douchen en je gaat je haar
wassen (wat op zich wel aan te raden is) dan ga je niet met diezelfde shampoo
de rest van je lichaam inzepen. En dan bedoel ik ook de hele rest van je
lichaam. Dat hoeft helemaal niet! Daar is shampoo helemaal niet voor bedoeld!
Enige uitzondering zijn de gorilla’s die gezwommen hebben. Maar mocht je toch
die dringende behoefte je oude verlepte lijf in te gaan staan smeren Blijf met
je tengels uit je zwembroek/badpak. Dat hoef je niet onder een openbare douche
schoon te gaan staan maken. En al helemaal niet die behaarde spierwitte billen
gaan staan schrobben met je rug naar het zwembad toe! Dat is vies! Erg
onsmakelijk. Bah!

Weg van het zwembad en op
naar de metro want daar heb ik ook een advies voor de mensen. Loop door en ga
zitten! Ik leg uit: Als het druk is in de metro (en dat is meestal tijdens de
spits) en er stappen een boel mensen uit, dan ga je allereerst even nestjes aan
de kant staan wachten totdat iedereen is uitgestapt….ook een noot voor de
uitstappers…LET OP! Stap op tijd uit! Maar als iedereen netjes is uitgestapt
dan loop je zo ver mogelijk door en ga je niet direct om het hoekie midden voor
de ingang staan! Nee je loopt door….vult eerst alle stoeltjes mochten die bezet
zijn ga je gewoon in het gangpad staat en de rest van de metro vult zich
vanzelf. Doe je dit niet dan begint het gelazer want iedereen propt zich erbij
en propt zich erbij  waardoor je plekkie
naast de deur ineens een stuk minder comfortabel wordt.

Nog meer adviezen? Ok
vooruit dan!

Bij de supermarkt, als je
je spullen op de band hebt gezet sluit je netjes aan bij diegene die voor je
staat…waarom? Anders sta je aan het einde van je grote kar met boodschappen en
staat de loopband half leeg omdat jij zo angstvallig bij het bordje (DAT JE
UITERAARD NETJES SOCIAAL NEERLEGT VOOR DE VOLGENDE KLANT!) blijft staan. Als je
netjes aanschuift zorgt dat ervoor dat mensen na je ook hun spullen alvast op
de band kunnen leggen zodra jou artikelen gescand worden. Blijf je staan dan
moeten de mensen na je zich een slag in de rondte uitpakken om het tempo van de
band bij te kunnen houden,……gevolg? Inefficient gevulde loopbanden…langere
rij….Irritatie etc. Dus ff doen ja? OK

Mocht je bij het moment
aangekomen zijn dat je artikelen gescand zijn en je wilt pinnen? Ga dan ook
direct pinnen…dat scheelt weer tijd stelletje tutmutsen! In 9 van de 10
supermarkten kun je tegenwoordig al beginnen met pinnen als het eerste artikel
is gescand. Kleine moeite en je bent zelf ook sneller klaar want je hoeft niet
te wachten met pinnen als alles is gescand waardoor je al kunt beginnen met je
tas inpakken…halverwege ff op ‘Ja’ drukken en verder inpakken…tegen de tijd dat
je hebt betaald is je tas ingepakt en is er plek voor de volgende klant….handig
he????

Volgend advies…het gaat
lekker dus we gaan door!

Op de roltrap….als je een
rottrap nadert dan weet je dat je op 1 van de bewegende treden moet gaan
staan….dat weet je al vanaf de eerste keer dat je op zo’n ding moest gaan
staan. Ga dan niet (zeker niet als het druk is) vlak voor de roltrap zorgvuldig
je trede uit gaan staan kiezen! Dat is overbodig! Je stapt gewoon op dat
ding….je kijkt naar beneden (want het eerste stuk gaat ie nog vlak) als je
geluk hebt sta je op 1 van de treden…heb je pech (dat overkomt iedereen!) sta
je precies op 2 treden…wat te doen? Wat te doen? Nou je tilt je voet op en zet
het op 1 trede. Simpel!

We gaan even terug naar
de metro…maar dit advies geldt ook voor de trein en bus….ben je student,
globetrotter of gewoon iemand die verschrikkelijk veel rotzooi met zich
meeneemt let dan even goed op! Als je de trein/tram/bus of metro uitstapt ga
dan niet zodra je vaste grond onder je voeten voelt stilstaan je je tas goed
vast pakken of op je rug gooien of weet ik het hoe je het liefste dat ding vast
hebt (dat hangt ook af van het soort tas dat snap ik ook). Loop even 2 stappen
verder door zodat mensen die achter je staan (en dat gebeurd nogal eens) ook
uit kunnen stappen! Dank u!

En nu…het laatste advies!

Dit advies moet je
uitsluitend toepassen op mij. Het liefste zie ik dat heel Nederland het
doet…maar volgensmij vind Nederland het wel best zo. Het is eigenlijk best raar
Nederlanders staan niet bekend om hun prachtige uitspraak van de Nederlandse
taal . Neen, dat zijn de Belgen die het nog wel kunnen. Maar Nederland maakt
vaak 1 uitzondering. Das best jammer. Kippenvel krijg ik er van. De rillingen
lopen van mijn pas ingezeepte witte billetjes tot aan mijnniet gekamde haar.
Mijn vader heeft het altijd bij het horen van het woord Leermoment! Nu vind ik
dat woord nog wel kunnen maar zeg tegen mij als je me niet goed verstaat: Wat
zeg je…of nog desnoods Wat zegt u? maar nooit…nooit…..echt waar ik typ nu op
mijn knieen zeg nooit tegen mij: Wat zeg JIJ? Ik word gek, ik zweer het je! Ik
vreet je op, ik zweer het je! Dus gewoon heel simpel…niet meer doen! Dank u
wel!