Ik ga me nu op
zeer glad ijs begeven. Mensen in een emotionele toestand zouden zich
aangevallen of zelfs beledigd kunnen voelen, maar eigenlijk is het voor hun ook
niet bedoeld. Misschien speel ik wel voor advocaat van de duivel maar sinds
afgelopen woensdag spookt dit door mijn hoofd. Like a splinter in my mind zou
je kunnen zeggen.

Zoals je
waarschijnlijk kunt raden al kunt raden gaat dit stuk (indirect) over de ramp
in azie. Ik heb enige dagen terug al mijn persoonlijke gevoelens daarover geuit
in de vorm van een gedicht. Dus over de grootste en de impact van de ramp hoor
je mij niets zeggen. Dat er veel geld nodig zal zijn om mensen hun leven weer
op te laten pakken staat buiten kijf. Verdriet en onzekerheid van mensen die
dierbaren hebben verloren of nog op zoek zijn naar hen kan ik volledig
begrijpen.

Maar waarom?
Waarom moet er bij elke ramp, elk zinloos gepleegd geweld een tijd stilte in
acht genomen worden. Een stille tocht georganiseerd worden. Een
inzamelingsactie voor geld kan ik goed inkomen omdat dit direct gebruikt kan
worden aan hulp. Maar 3 minuten mijn mond dicht houden….wat is daarvan de
toegevoegde waarde?

Stilte

Afgelopen
woensdag heb ook ik netjes 3 minuten mijn mond dicht gehouden. In 3 minuten
tijd kan je je veel bedenken! Het liefste was ik helemaal niet stil geweest.

Zo…dat is er uit…voordat u me veroordeeld tot een gevoelloos mens laat me
dit verduidelijken. Ik had geen zin om 3 minuten stil te staan bij de
slachtoffers van die ramp. Wat heeft het voor zin? Zorg ik ervoor dat in die 3
minuten 200 overlevenden gevonden worden? Nee! Zorg ik ervoor dat huizen die
verwoest zijn weer zijn opgebouwd? Nee! Zorg ik ervoor dat de pijn en verdriet
die sommige mensen hebben doordat ze een dierbaar persoon(of meerderen)
enigszins verzacht wordt? Nee! Het mooiste zou zijn als ik door 3 minuten mijn
mond te houden de gehele ramp ongedaan zou kunnen maken. Of tenminste 1
mensenleven gered zou kunnen hebben! Maar nee, dit alles is niet mogelijk door
3 minuten stilte in acht te nemen. Hoewel ik totaal geen zin had om 3 minuten
van mijn leven voorbij te laten gaan zonder daar waarde aan toe te voegen, heb
ik het we gedaan! Waarom? Omdat ik de sociale verplichting had, of eigenlijk
voelde om dit wel te doen! Ik zou mij sociaal onbemiddelbaar verklaard hebben
te midden van al mijn toekomstige collega’s , vrienden en kennis. Ik zou
mijzelf in een sociaal isolement werpen waar ik de rest van mijn leven in door
zou moeten brengen. Aangezien ik kostte wat kost wilde voorkomen heb ik mijzelf
opgeofferd 3 minuten van mijn leven simpelweg te investeren in een zekere
toekomst. De afweging om mijn respect te tonen voor de slachtoffers van deze
verschrikkelijke ramp was puur gebaseerd op eigenbelang. Bang om alles waar ik
mijn gehele leven tot nu toe in heb geinvesteerd kwijt te raken. Ik nam de
egoistische beslissing om mijn eigen hachje te redden. En ik durf te wedden,
dat iedereen deze afweging heeft gemaakt. De meesten zullen zich niet bewust
zijn van deze eigenlijk sociaal onverantwoorde keuze. Maar soms lijken wij
mensen op een pure home economicus. Want geef toe mensen! Als je alleen was
geweest, in je eigen kamer of huis dan was je niet even stil gaan staan of had
je je mond dichtgehouden…naar ik aanneem praat je niet in jezelf dus stil was
je sowieso. Nee, is de buitenwereld die ons tot deze nutteloze verspilling van
tijd dwingt! In die 3 minuten had ik bijvoorbeeld veel beter geld apart kunnen
leggen voor giro 555 of medicijnen laten verschepen naar Sri Lanka of  afscheid kunnen nemen van mijn teddybeer
zodat hij een kindje dat zijn ouders heeft verloren enige troost kan bieden.
Nee, in plaats daarvan heb ik 3 minuten schijnheilig in mijn college bankje
gezeten om de mensen om mij heen te laten merken dat ik om mijzelf geef en zij deden
hetzelfde voor mij!

Be Sociable, Share!

•